تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤٣ - تفسير بنى اسرائيل و سرزمين مقدس

حد كفر بود و اگر مى‌بينيم قرآن لقب" فاسق" به آنها داده است بخاطر آن است كه فاسق معنى وسيعى دارد و هر نوع خروج از رسم عبوديت و بندگى خدا را شامل ميشود و لذا در باره شيطان نيز ميخوانيم: فَفَسَقَ عَنْ أَمْرِ رَبِّهِ‌:" در برابر فرمان خدا فاسق گرديد و مخالفت كرد" [١] ذكر اين نكته نيز لازم است كه از جمله‌ مِنَ الَّذِينَ يَخافُونَ‌ در آيات گذشته چنين استفاده ميشود كه اقليتى در ميان بنى اسرائيل بودند كه از خدا ميترسيدند و يوشع و كاليب جزء آنها محسوب مى‌شدند، ولى در اينجا مى‌بينيم موسى تنها از خودش و برادرش هارون اسم مى‌برد و اشاره‌اى به آنها نميكند شايد اين موضوع بخاطر آن باشد كه هارون هم جانشين موسى بود و هم شاخص ترين فرد بنى اسرائيل بعد از موسى، و لذا نام او را بخصوص برد.

سرانجام دعاى موسى ع به اجابت رسيد و بنى اسرائيل نتيجه شوم اعمال خود را گرفتند، زيرا از طرف خداوند بموسى چنين وحى فرستاده شد كه:" اين جمعيت از ورود در اين سرزمين مقدس كه مملو از انواع مواهب مادى و معنوى بود تا چهل سال محروم خواهند ماند".

(قالَ فَإِنَّها مُحَرَّمَةٌ عَلَيْهِمْ أَرْبَعِينَ سَنَةً).

به علاوه در اين چهل سال بايد در بيابانها سرگردان باشند (يَتِيهُونَ فِي الْأَرْضِ‌) [٢] سپس بموسى ميگويد:" هر چه بر سر اين جمعيت در اين مدت بيايد بجا است هيچگاه در باره آنها از اين سرنوشت غمگين مباش".

[١] سوره كهف آيه ٥٠.

[٢] يتيهون از ماده" تيه" بمعنى سرگردانى است ولى بعدا اين نام (نام تيه) به بيابانى گذارده شد كه بنى اسرائيل در آن سرگردان بودند و اين بيابان همانطور كه در جلد اول اين تفسير صفحه ١٧٧ آورديم بخشى از بيابان سينا بوده است.