تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٦٣ - تفسير عدالت اجتماعى

نازل شد و در اين زمينه به آنها هشدار دارد [١] ولى- همانطور كه آيه اشاره ميكند- اين كار با روح ايمان سازگار نيست، مؤمن واقعى كسى است كه در برابر حق و عدالت، هيچگونه ملاحظه‌اى نداشته باشد و حتى منافع خويش و بستگان خويش را به خاطر اجراى آن ناديده بگيرد.

ضمنا از اين جمله استفاده ميشود كه بستگان مى‌توانند با حفظ اصول عدالت به سود يا به زيان يكديگر شهادت دهند (مگر اينكه قرائن اتهام بطرفدارى و اعمال تعصب در كار بوده باشد).

سپس به قسمت ديگرى از عوامل انحراف از اصل عدالت اشاره كرده ميفرمايد:" نه ملاحظه ثروت ثروتمندان بايد مانع شهادت به حق گردد و نه عواطف ناشى از ملاحظه فقر فقيران، زيرا اگر آن كس كه شهادت به حق به زيان او تمام ميشود، ثروتمند يا فقير باشد، خداوند نسبت به حال آنها آگاهتر است، نه صاحبان زر و زور ميتوانند در برابر حمايت پروردگار، زيانى به شاهدان بر حق برسانند، و نه فقير با اجراى" عدالت" گرسنه مى‌ماند".

(إِنْ يَكُنْ غَنِيًّا أَوْ فَقِيراً فَاللَّهُ أَوْلى‌ بِهِما).

باز براى تاكيد دستور مى‌دهد كه" از هواى و هوس پيروى نكنيد تا مانعى در راه اجراى عدالت ايجاد گردد".

(فَلا تَتَّبِعُوا الْهَوى‌ أَنْ تَعْدِلُوا) [٢]

[١] المنار جلد پنجم صفحه ٤٥٥.

[٢] جمله تعدلوا ممكن است از ماده عدالت و يا از ماده عدول بوده باشد، اگر از ماده عدالت باشد معنى جمله چنين خواهد بود فلا تتبعوا الهوى لان تعدلوا (از هوا پرستى پيروى نكنيد تا بتوانيد اجراى عدالت كنيد) و اگر از ماده عدول باشد معنى جمله چنين است فلا تتبعوا الهوى فى ان تعدلوا (از هوا پرستى در مسير انحراف از حق پيروى مكنيد).