ما را چه رسد که با این قلم‌هاى شکسته و بیان‌هاى نارسا در وصف شهیدان و جانبازان و مفقودان و اسیرانى که در جهاد فى سبیل الله جان خود را فدا کرده و یا سلامت خویش را از دست داده‌اند یا به دست دشمنان اسلام اسیر شده‌اند، مطلبى نوشته یا سخنى بگوییم. زبان و بیان ما عاجز از ترسیم مقام بلند پایه عزیزانى است که براى اعلاء کلمه حق و دفاع از اسلام و کشور اسلامى جانبازى نموده‌اند. الفاظ و عبارات توان توصیف آنانى را که از بیت مظلم طبیعت به سوى حق تعالى و رسول اعظمش هجرت نموده و به درگاه مقدسش بار یافته‌اند، ندارد. از مجاهدینى که سنگرهاى نبرد را تبدیل به مساجد و میدان‌هاى جهاد را با بانگ تکبیر مهبط ملائکه الله نموده‌اند، چگونه سخن توان گفت؟ در اقدام شریف مادران بزرگوارى که در دامن‌هاى مطهر خود چنین فرزندانى را براى اسلام تربیت کرده‌اند، چه مى‌توان نثار کرد؟ و براى اسیرانى که در زندان‌هاى مخوف دشمن شجاعانه بر سر دشمنان بشریت فریاد مى‌کشند، چگونه توان تعظم نمود؟ پس با اعتراف به عجز، براى شهیدان آرزوى رحمت خاص الهى و براى جانبازان، این شهیدان زنده، سلامت و براى اسرا و مفقودین عزیز و دلیر، آرزوى بازگشت به میهن و براى مادران و پدران و همسران و فرزندانشان، این نمونه‌هاى صبر و مقاومت، صبر و سعادت دارین و براى رزمندگان در جبهه‌هاى حق علیه باطل پیروزى درخواست مى‌نماییم. سلام و درود خداوند بر همگان و دعاى خیر بقیه الله اعظم ارواحنا فداء شامل تمامى آنان باد.

والسلام علیکم و رحمه الله

روح الله الموسوى الخمینى