نکند. نگوید من عالمم، نگوید من خودم مقدس هستم چنانچه ملایکه گفتند نگوید من ثروتمندم، نگوید من زاهدم، نگوید من عارفم، نگوید من موحدم. در هریک از اینها، ولو این علم اعلایى که علم فلسفه یا عرفان است، اگر این خصیصه شیطانى باشد، حجاب است، العلم حجاب الاکبر و اگر کسى بخواهد معالجه کند خودش را، باید این خصیصه را به آن توجه بکند و بسیار مشکل است معارضه با این خصیصه. اگر بخواهد کسى تهذیب بشود، با علم تهذیب نمى‌شود، علم انسان را تهذیب نمى‌کند. گاهى علم انسان را به جهنم مى‌فرستد، گاهى علم توحید انسان را به جهنم مى‌فرستد، گاهى علم عرفان انسان را به جهنم رساند، گاهى علم فقه انسان را به جهنم مى‌فرستد، گاهى علم اخلاق انسان را به جهنم مى‌فرستد. با علم درست نمى‌شود. تزکیه مى‌خواهد یزکیهم تزکیه مقدم است بر همه چیز. طلبه‌اى که در مدرسه درس مى‌خواند، همدوش با درس، همقدم با درس تزکیه لازم دارد. امام جمعه‌اى که براى مردم مى‌خواهد هدایت کند مردم را، باید تزکیه خودش را کند تا بتواند هدایت کند. دولتى که بخواهد مردم را وادار به کار خوب بکند باید تزکیه بکند خودش را. عارفى که بخواهد مردم را به معارف الهیه دعوت کند تا خودش را تزکیه نکند این قدرت را ندارد. فیلسوفى که بخواهد توحید را به مردم بیاموزد، تا این خصیصه شیطانى در او هست، این عمل را نمى‌تواند انجام بدهد، یعنى، زبان، زبان شیطان است و توحید مى‌گوید و دل، دل شیطان است که توحید را دریافت کرده است و قلب، قلب شیطان است که فقه را آموخته و فقه را تعلیم مى‌کند. تا این خصیصه هست، تمام امور لنگ است در اشخاصى که بخواهند خودشان را تهذیب کنند، یا اشخاصى که بخواهند جامعه را تهذیب کنند. بر عهده کى است که جامعه را تهذیب کند؟ بر عهده علما، بر عهده دانشمندان، بر عهده اندیشمندان، بر عهده ائمه جمعه، بر عهده مدرسین، بر عهده علماى بلاد. همه باید بکنند، اما آن که خودش را به این زى درآورده و خودش را به صورت معلم، استاد، مدرس، فقیه، دانشمند و امثال اینها نمایش مى‌دهد، این اگر بخواهد تهذیب کند جامعه را، اول از خودش باید شروع کند و بعداً تکلیف دارد که جامعه خودش را تهذیب کند. اگر خودش تهذیب نشود، نمى‌تواند جامعه را تهذیب کند. کسى که خودش فاسد است، نمى‌تواند کلامش را یک طورى ادا کند که مردم صحیح بشوند، تأثیر ندارد. آن وقتى کلام تأثیر دارد که از قلب مهذب و پاک بیرون بیاید، اگر چنانچه از قلب ناپاک بیرون بیاید و از قلب شیطانى بیرون بیاید، به زبان شیطانى گفته بشود، این تأثیر نمى‌تواند بکند در قلب اشخاص. و اگر چنانچه قلب، قلب رحمانى شد، الهى شد، توجه به خدا کرد، از خدا همه چیز را خواست، همه چیز را به دست او دانست، او مى‌تواند که مردم را تهذیب کند. و این به عهده علماى بلاد است در هر جا هستند، اندیشمندان بلاد است در هر جا هستند، مدرسین است، خبرگان است، هر جا هر کس هست. این تکلیف، ابتدائاً متوجه به اینهاست و همه مردم تکلیف دارند، لکن اینها خودشان را در این معرض قرار دادند. اگر بخواهید جامعه را تهذیب کنید که این جامعه، یک جاى دنیا اگر اسمى از اسلام برد، مخالفت با آن نکند باید تهذیب‌شان کنید، باید آشنایشان کنید به مسائل.