من هم متقابلا به همه آقایان، به همه امت مسلمان دنیا و مستضعفین، این عید سعید را تبریک عرض مى‌کنم و امیدوارم خداى تبارک و تعالى به برکت این عید و سایر اعیاد شریفه، ما را و همه ملت‌هاى مسلمان را هدایت کند که به راه مستقیم اسلام سیر کنیم و به مقاصد اسلامى فکر کنیم و بتوانیم بین مسلمین یک آشتى، یک وحدتى ایجاد کنیم. حضرت ابراهیم (ع) که این عید منتسب به او هست و بنیانگذار ایثار است، صورت عمل، یک معناست و معنا و محتواى عمل، یک باب دیگر. این جا صورت عمل هم یک مشکلى است براى حلش و یک امرى است که فوق طاقت نوع بشر است. اما آن چیزى که ابراهیم (ع) را ابراهیم مى‌کند، مسأله این صورت نیست، مسأله آن سیرى است که فرموده است و منتهى به این مسائل شده است. ابراهیم که به حسب روایات شریفه ما، در آن وقتى که طرف آتش داشت مى‌رفت، ملائکه آسمان به او گفتند که حاجت دارید؟ گفت به شماها نه. آن یک باب دیگرى از معارف را داشته است. و ما صورت عمل را مى‌بینیم و از آن هم اعجاب مى‌کنیم و اعجاب آور هم هست. لکن آنهایى که اهل معارف الهى هستند، باطن این صورت را ملاحظه مى‌کنند. اصل اعمال انبیا مطلقا به حسب صورت، با اعمال ما به حسب نوع مؤافق است. آنها نماز مى‌خوانند ما هم نماز مى‌خوانیم، آنها روزه مى‌گیرند ما هم روزه مى‌گیریم، آنها حج مى‌روند ما هم حج مى‌رویم، آنها قربانى مى‌کنند ما هم قربانى مى‌کنیم، وقوف مى‌کنند ما هم وقوف مى‌کنیم، این صورت را همه با هم مشترکیم. لکن تفاوت آن چیزى که اعمال ما را با آنها متفاوت مى‌کند و اعمال انبیا را بعضى‌ها با بعض دیگر متفاوت مى‌کند، آن مغز عمل است. آن چیزى است که آنها از آن مبدا الهام مى‌گیرند و این اعمال را با الهام از آن جا عمل مى‌کنند. مسأله وحى و گرفتن وحى که در انبیا هست - و آنها هم متفاوت هست یکى از امور مهمى است که انسان تصورش را نمى‌تواند بکند که مسأله چى هست و از چى بوده است. واسطه، جبرئیل است، جبرئیل چه جور واسطه بوده است؟ آیا پیغمبر نازل کرده است جبرئیل را و به ولایت او نازل شده است؟ با جبرئیل نازل شده است و آن وحى را رسانده است؟ مسائلى که در آن صحبت است.