کلمه‌اى که یکى در این جا مى‌گوید، تعبیرش مى‌کنند در تبلیغات دنیا و رسانه‌هاى گروهى دنیا، تاویل مى‌کنند و شروع مى‌کنند به ایران حمله کردن. با این که مقصد آن گوینده این نیست، لکن آنها یک راهى پیدا مى‌کنند براى این که چه بکنند. در عین حالى که دولت مى‌گوید که این مین گذارى‌ها ، این دزدى‌هاى دریایى و دزدى‌هاى هوایى به ما مربوط نیست و ما با آنها مخالفیم و ما جایز نمى‌دانیم که یک دسته مردم بیگناه را بردارند از یک طرف به یک طرف دیگر ببرند و آن قدر مورد خوف و ترس آنها بشوند، در عین حال این را یک کلمه‌اى نقل مى‌کنند، مى‌گویند: لکن در رادیوى ایران گفته است، تعریف کرده از اینهایى که ربودند چیز را. با آنهایى که البته این یک چیز غلطى است در رادیو و باید جلویش گرفته بشود جدا. رادیو نباید همین طور بى‌توجه و بدون فهم یک مسائلى را بگوید و ایران را مفتضح کند. اگر یک کلمه یک وقتى اینها گفتند، خوب، ربطى به دولت ندارد. لکن رادیو و چیز را آنها حساب مى‌کنند که مربوط به دولت است و سخنگوى دولت است. باید اینها توجه به این مسائل بکنند و مع الاسف، درست گردانندگان اینها نمى‌توانند چیزها را بفهمند. چطور یک مطلبى که برخلاف عواطف دنیاست، بر خلاف اسلام است، بر خلاف عقل است، ما تأیید مى‌توانیم بکنیم؟ از یک جایى یک دسته را بر مى‌دارند مى‌روند به یک دسته دیگر، یا مین‌گذارى مى‌کنند در یک جایى، مین‌گذارى کردن در یک جا، معنایش این است که یک عده‌اى که اصلاگناهى ندارند، آنها هم از بین بروند. چطور اسلام اجازه این را مى‌دهد؟ چطور ایران اجازه این را مى‌دهد؟ چطور جندالله اجازه این را مى‌دهد؟ چطور دولت ایران، مجلس ایران اجازه این را مى‌دهند؟ لکن ببینید که ما در چه گرفتارى هستیم، که هر مطلبى که واقع مى‌شود، گردن ما مى‌گذارند. ما باید خیلى توجه بکنیم. یعنى شما همه آقایان پاسدار اسلام هستید، مجلس پاسدار اسلام است و دولت همین طور و ارتش همین طور و سپاه همین طور. براى سپاهى جایز نیست که وارد بشوند به دسته بندى و آن طرفدار آن یکى، آن یکى طرفدار آن یکى. به شما چه ربط دارد که در مجلس چه مى‌گذرد؟ در امر انتخابات باز هم به من اطلاع دادند که بین سپاهى‌ها هم باز صحبت هست. خوب! انتخابات در محل خودش دارد مى‌شود، جریانى دارد، به سپاه چه کار دارد که آنها هم اختلاف پیدا کنند. براى سپاه جایز نیست این، براى ارتش جایز نیست این. سپاهى را از آن تعهدى که دارد، از آن مطلبى که به عهده اوست باز مى‌دارد و همین طور ارتش را. و ما در گفتارمان، در کردارمان که در محضر خداى تبارک و تعالى واقع است، باید فکر بکنیم که این مطلبى را که ما امروز مى‌خواهیم بگوییم، آیا در یک محیط سربسته است که هر چه بخواهیم بگوییم؟ یا در یک محیط سربازى است براى همه دنیا. وقتى مطلب این طورى است که ما یک کلمه‌اى که بگوییم در همه دنیا منتشر مى‌شود، ما باید فکر بکنیم که این مطلبى که مى‌خواهیم بگوییم، این صحبتى که مى‌خواهیم بکنیم، آیا به صلاح کشورمان است؟ به مجرد این که خلاف سلیقه شماست، خوب! سلیقه شما این نیست، مطلب را مى‌گویید، با آرامش مى‌گویید، به جورى که دولت را، یا مجلس را یک وقت خداى نخواسته اسباب لکه دار شدن آنها نباشد، اسباب تضعیف نباشد. این یک مطلبى است همگانى و عهده این مطلب به عهده همه ما هست، کلکم راع و کلکم مسؤول همه‌