اولاً تبریک عرض مى‌کنم این دولت جدید را و امیدوارم که مؤفق بشوید به این که قدمتان مبارک باشد براى این کشور. مطالب یک چیزهایى است که همه مى‌دانید و تذکر است، والاً خوب! همه اطلاع دارید که آن چیزى که براى همه ما لازم است، این است که ما در فکر این باشیم که مردم را در صحنه نگاه داریم و این یک سرش بسته به دولت است و رئیس جمهور است و مجلس، یک سرش هم مربوط به خود مردم. اگر این طرف را شما نگه دارید، ما از ملتمان مطمئن هستیم که به حسب غالب و اکثریت، آن طرف را حفظ مى‌کنند. این طرف باید بنا بگذارد بر این که با هم مثل یک دست باشند و این کارى را که انجام دهند، همه با هم همصدا باشند. اگر بنا باشد در یک دولتى، یک وزارتخانه‌اى بخواهد مخالفت بکند در یک امرى، این کار پیش نمى‌رود. حالا در یک ممالکى که آسوده هستند، کارى ندارند اگر در دنیا باشد یا یک رژیمى باشد که این طور نباشد که مخالفى داشته باشند، آن جا خیلى صدمه نمى‌خورند. اما در یک رژیمى که مى‌دانید همه مخالف شما هستند و دنبال اینند که یک چیزى را درست بکنند و منتشر بکنند و هرچه مى‌خواهند بگویند و هر کارى هم بخواهند بکنند، در یک همچو وضعى که الان ما مبتلا به آن هستیم و شما مبتلاى به آن هستید، عقل و انصاف اقتضا مى‌کند که ما دیگر در بین مان چیزى نباشد. وقتى همه با ما مخالفند، ما بر فرض این که در بین خودمان هم فرضاً یک اختلاف نظرى باشد، با هم باشیم در دفع او.

این گفته مى‌شود که در وضع ایلاتى که ایلات بزرگ ایران بودند آن وقت، اینها با هم مخالف بودند، یک دسته‌شان از آن ور مى‌کشید، جنگ هم با هم شاید داشتند، لکن اگر یک کسى به یک دسته‌اى حمله مى‌کرد، همه با هم او را دفع کردند. خوب! این مقتضاى عقل است که انسان، کسى که بخواهد به تیره‌هاى او حمله بکند، او را دفعش بکند، خودش هم اگر اختلاف دارد بعد حساب خودشان را صاف بکنند. ما الان در یک همچو قضیه‌اى واقع هستیم که همه کشورها به استثناى خیلى کم با ما مخالفند، بعضى اظهار مخالفت هم مى‌کنند و عمل هم مى‌کنند و بعضى هم در واقع مخالفند ولیکن اظهارش را هم شاید نکنند. در داخل هم که مى‌بینید که باز شیاطین موجودند براى این که اختلاف بیندازند، براى این که یک کارى انجام بدهند. بحمدالله الان ساکت شده است به حسب غالب این‌