من نظرى به دیگران ندارم، راجع به خودم مى‌گویم از این وضع رادیو تلویزیون خوشم نمى‌آید. واقع آن است که آن قدر که پابرهنه‌هابه رادیو تلویزیون حق دارند، ما نداریم. این یک واقعیت است و تعارف نیست؛ واقع این است که آنها این نظام را درست کرده‌اند و این نهضت را به وجود آوردند، همین جمعیت هستند که پیروزى‌ها را به دست آوردند، از قشر بالا کسى در این مسأله حقى ندارد. البته ما هم در اصل مطلب شرکت داشته‌ایم، اما حق با آنهاست. من مدت‌هاست که وقتى مى‌بینم رادیو تلویزیون را هر وقتى بازش مى‌کنم از من اسم برد، خوشم نمى‌آید. ما باید به مردم ارزش بدهیم، استقلال دهیم و خودمان کنار بایستیم و روى خیر و شر کارها نظارت کنیم. ولى این که تمام کارها دست ما باشد، رادیو تلویزیون دست ماها باشد اما آن بیچاره‌ها که کار مى کنند هیچ چیز دستشان نباشد، ولى ما که هیچ کاره هستیم دست ما باشد، به نظر من این صحیح نیست. من گفته‌ام که آن چیزهایى که مربوط به من است گفته نشود، من با آقایان کارى ندارم. البته در بعضى مواردى که لازم مى‌شود چیزى گفته شود - که آن هم با تشخیص خود من است - در رادیو گفته و یا در تلویزیون این شود مضایقه ندارم؛ مثلاً عید فطر، عید قربان، تنفیذ رئیس جمهور، اینها مسائلى است، اما ما بقى، مثل ملاقات امروز من با شما که با هم صحبت مى‌کنیم، ازن کارها مردم را خسته مى‌کند، هیچ محتوا هم ندارد. من و شما صحبت مى‌کنیم و همین طور دیگران؛ یعنى دیگران با من صحبت مى‌کنند، آنها را من قطع مى‌کنم. و همین طور آن چیزهایى که الان در تلویزیون موجود است، مثلاً اول خبر که مى‌خواهد شروع کند عکس مرا مى‌گذارند، آن را بردارید و اگر کسى از شما سؤال کرد بگویید فلانى گفته است.

در این جا آقاى هاشمى مدیر عامل رادیو تلویزیون اظهار داشت: شما در قلب مردم جا دارید.

و امام فرمودند: قلب مردم در غیر از اینهاست. مسأله اینها نیست، ما سابقاً با مردم تماس داشتیم و به آنها ارادت داشتیم و مردم به ما لطف داشتند، ولى این طور نبود که ما رادیو تلویزیون داشته باشیم، آن باب دیگرى است. در هر صورت بعضى مواردى که لازم است مانعى ندارد، در غیر آن موارد، من میل ندارم، دیگران خودشان مى‌دانند.