تکلیفى که به عهده همه آمده است به طور شایسته انجام بدهند. شاید سرتاسر کشور حدود مثلا سه چهار هزار نفر ما قاضى لازم داریم و چندین هزار نفر مبلغ لازم داریم. بلادى هست که الان یک نفر مبلغ، یک نفر روحانى آنجا نیست. این حوزه‌هائى که افراد زیاد درشان هست، اجتماع زیاد هست، باید توجه به این مسأله داشته باشند که آمدن و درس خواندن به حسب امر خداى تبارک و تعالى مقدمه انذار است، مقدمه این است که بروند در بلاد خودشان یا بلاد دیگر مردم را تربیت کنند، مشکلات کشور را گوشزد کنند. امروز دیگر ما عذرى نداریم که بگوئیم نمى‌توانستیم، امروز مى‌توانیم همه کارها را بکنیم و البته محتاج به صرف وقت است، صرف طولانى وقت است و چون تکلیف است باید بکنیم. مدرسین حوزه‌ها، خصوصاً حوزه علمیه قم، فضلاى حوزه‌هاى قم و مشهد و سایر حوزه‌ها باید ترتیبى بدهند که این احتیاجى که در سرتاسر کشور به ملا هست، به مبلغ هست، به قاضى هست این را رفع کنند. اگر چنانچه الان وضع قضا بر خلاف یک موازینى که باید بشود، خداى نخواسته انجام بگیرد، این عهده ماست که نگذاریم انجام بگیرد، به عهده علماى بلاد و علماى حوزه هاى علمیه است که نگذارند اینطور بشود. افراد بیایند در حوزه‌ها و بروند، باید رفت و آمد باشد، یک دسته معلم و مدرس ثابت و یک دسته هاى اکثریتى وقتى که آمدند و کار خودشان را انجام دادند، خودشان را موظف بدانند که بروند در بین مردم، در یک جا متورم نشود و در یک جا هیچ. اینطور نباشد که یک شخصى در حوزه هیچ نحو فعالیت نداشته باشد و معذلک بماند، این به حسب وضع کشور ما مشروع نیست. امروز کسانى که کارخودشان را تمام کردند، تحصیل خودشان را تمام کردند لکن در حوزه‌ها فعالیت تدریسى و فعالیت‌هاى تبلیغى و اینها ندارند، اینها باید بروند در بلاد دیگر که محتاج هستند و در آنجا اداى وظیفه کنند. باید اشخاص، همان طلاب جوان که مشغول به تحصیل هم هستند علاوه بر اینکه ایام تعطیل را باید بروند و تبلیغ کنند سرتاسر کشور و آنوقت‌ها هم، تا اندازه‌اى مى‌روند، در غیر ایام تعطیل هم به حسب نوبت، قرار داد، نگذارند همه جاى ایران، یعنى بسیارى از جاهاى ایران بى روحانى بماند، بسیارى از جاهاى ایران بى مبلغ بماند باید اینها تکلیف دارند، تکلیف شرعى الهى دارند که تبلیغ کنند و احکام اسلام را به مردم بفهمانند. تحصیل وسیله است از براى تربیت، آیه نحل مى‌فرماید که چرا نمى‌روید تحصیل کنید تا برگردید مردم را انذار کنید. تحصیل براى این است که مردم انذار بشوند، به مردم مسائل گفته بشود. البته حوزه‌ها باید باشد، حوزه‌هاى فقه باید باشد لکن این مساله را هم باید منسى نشود. ممکن است که در سال یک عده قابل اینکه هم درس بخوانند و هم تبلیغ بکنند و هم مردم را آگاه کنند، در غیر ایام تعطیل هم به حسب نوبت قرار بدهند که یعنى مدرسین آنجا، مراجع قرار بدهند به حسب نوبت، یک عده‌اى چند ماه اینجا، دو سه ماه اینجا، دو سه ماه هم جاى دیگر. ما مى‌خواهیم تکلیف الهى را ادا کنیم. همانطورکه تحصیل یک تکلیفى است، تبلیغ بالاتر است از او، تحصیل مقدمه تبلیغ است، مقدمه انذار مردم است.