من گمان مى‌کنم که بعضى تحولاتى که بعد از انقلاب در ایران پیدا شد، این تحولات بود که ما را به مسائلى که تاکنون رسیده‌ایم، رسانده است و منجمله از تحولات این هماهنگى ملت با دولت است، این در رأس شاید سایر تحولات باشد. ما باید این هماهنگى را با هر قیمتى که شده است، با هر زحمتى که شده است حفظ کنیم. اگر خداى نخواسته از دست ما این هماهنگى بیرون برود، کارهاى شما فشل خواهد شد و مملکت به همان مسائلى که سابق بود خداى نخواسته کشانده خواهد شد. ما الان در ایران، گمان ندارم که در جاى دیگرى، لااقل آنجاهائى که ما اطلاع از آنها داریم، این معنا باشد که اینجور هماهنگى بین ملت و دولت باشد. ما بناى بر این نداریم، یعنى دولت ما بناى بر این ندارد که یک مسأله‌اى را در یک اتاق سر بسته این مسأله را خودش طرح بکند و تحمیل کند بر ملت مثل قضیه پیشنهاد فهد. دولت‌هاى منطقه، همه دولت‌ها، ما حالا دولت‌هاى منطقه بیشتر در نظرمان هست، دولت‌هاى منطقه اگر عموماً گفته نشود، به طور اکثریت قاطع اینطورند که خودشان یک چیزى را طرح مى‌کنند کارى به این ندارند که - ملت - مصالح ملت چیست، نظر ملت چیست، مردم چکاره هستند. اگر یک جائى هم فرض کنید که یک مجلس شورائى باشد، یک صورتى است که مثل مجلس شوراى زمان محمدرضا و زمان رضا شاه که یک صورتى است که خوب ما هم مجلس داریم، و الا مجلس به آن معنائى که واقعاً برگزیده‌هاى خود ملت باشند، بدون تحمیل نظر خود ملت باشد، بدون اینکه تحمیل بشود، من گمان ندارم که جائى را شما بتوانید پیدا کنید که اینطور باشد که صد در صد ملت است و همه امور در دست ملت است و دولت برگزیده از ملت است و خدمتگزار ملت. ما نمى‌خواهیم که، و شما هم نمى‌خواهید که برگردد مسأله به مساله زمان محمدرضا یا زمان رضا خان. و اگر سست ما بیائیم و این هماهنگى را حفظ نکنیم، خوف این معنا هست که آنهائى که از اسلام سیلى خوردند و آنهائى که نگران اوضاع ایران، بلکه نگران اوضاع منطقه هستند، یک کارى بکنند، یک راهى را پیش بگیرند که ملت را خسته کنند، اختلاف ایجاد کنند بین افراد ملت، اختلاف ایجاد کنند بین دولت و ملت، و یک راهى باز کنند که یک رضا شاهى را دوباره بیاورند به عنوان رئیس جمهور اسلامى، به عنوان شاهنشاهى نمى‌آورند، به عنوان رئیس جمهور صد در صد اسلامى، بسیارى از مسائل اسلامى را هم از من و شما