بى شک بالاترین و والاترین عنصرى که در موجودیت هر جامعه دخالت اساسى دارد فرهنگ آن جامعه است. اساساً فرهنگ هر جامعه هویت و موجودیت آن جامعه را تشکیل مى‌دهد و با انحراف فرهنگ هر چند جامعه در بعدهاى اقتصادى، سیاسى، صنعتى و نظامى قدرتمند و قوى باشد ولى پوج و پوک و میان تهى است. اگر فرهنگ جامعه‌اى وابسته و مرتزق از فرهنگ مخالف باشد، ناچار دیگر ابعاد آن جامعه به جانب مخالف گرایش پیدا مى‌کند و بالاخره در آن مستهلک مى‌شود و موجودیت خود را در تمام ابعاد از دست مى‌دهد. استقلال و موجودیت هر جامعه از استقلال فرهنگ آن نشأت مى‌گیرد و ساده‌اندیشى است که گمان شود با وابستگى فرهنگى، استقلال در ابعاد دیگر یا یکى از آنها امکان‌پذیر است. بى‌جهت و من باب اتفاق نیست که هدف اصلى استعمارگران که در رأس تمام اهداف آنان است، هجوم به فرهنگ جوامع زیر سلطه است. اتفاقى نیست که مراکز تربیت و تعلیم کشورها و از آن جمله کشور ایران از دبستان تا دانشگاه مورد تاخت و تاز استعمارگران خصوصاً غربى‌ها و اخیراً آمریکا و شوروى قرار گرفت و زبان‌ها و قلم‌هاى غرب‌زدگان و شرقزدگان آگاهانه یا ناآگاه و اساتید غربزده و شرقزده دانشگاه‌ها در طول مدت تأسیس دانشگاه‌ها و خصوصاً دهه‌هاى اخیر این خدمت بزرگ را براى غرب و شرق انجام دادند، هر چند در بین ارباب قلم و زبان و اساتید، اشخاص متعهد و متوجهى بودند و هستند که بر خلاف آن مسیر بودند و مى‌باشند لکن مع‌الاسف در اقلیت چشمگیر بودند.

هجوم دانشجویان پس از طى کردن دوره‌هاى تحصیلى با آموزش‌هاى غربى و شرقى در دبیرستان‌ها و دانشگاه‌هاى ایران به سوى غرب واحیاناً شرق که ره آوردى جز فرهنگ غربى و شرقى نداشت، چنان فاجعه‌اى به بار آورد که همه ابعاد جامعه ما را بى‌قید و شرط وابسته بلکه تسلیم به ابرقدرت‌ها کرد به طورى که جامعه ما با ظاهرى ایرانى اسلامى محتوایى سرشار از غرب و شرقزدگى داشت و مع‌الاسف پس از گذشت سه سال از پیروزى انقلاب و مقاومت و ایستادگى جمهورى اسلامى در مقابل شرق و غرب و مکتب‌هاى انحرافى آنان و وفادارى این جمهورى به اسلام به عنوان نفى کننده جمیع وابستگى‌ها و انحرافات، باز گرفتار گروه‌ها و گروهک‌هاى وابسته به یکى از