قتل عامهاى معاويه معاويه در تحكيم سلطنت خويش به اخذ اموال مردم بى گناه و كشتن بىپرواى آنان پرداخت. حتى زنان و كودكان نيز او وحشى گريهاى معاويه در امان نبودند. جنايات او به گونهاى است كه ذكر هر نمونهاش قلب عالم انسانيت را جريحهدار مىسازد.
معاويه پس از اتمام جنگ صفين و پس از قضيه حكمين عمال خويش را براى كشتن طرفداران على در تمامى بلاد بسيج نمود. وى " بسر بن ارطات " را به سوى مدينه روانه كرد. " بسر " جماعت بسيارى را در مدينه قتل عام كرده، منازل آنان را با خاك يكسان نمود. پس از آن به سوى مكه وسرات ونجران روانه شد و بسيارى از مردم بى گناه را در اين شهرها به قتل رسانيد.
سپس آهنگ يمن و در آن ديار نيز كشتارى دست جمعى نمود. حتى سرهاى دو كودك خردسال عبيد الله بن عباس را - كه والى على در يمن بود - از تن جدا كرد.
مادر اين دو كودك (= ام حكيم) چنان از كشته شدن فرزندانش متأثر شده بود كه حيران در ميان مردم مىگرديد و مىگفت: " اى كسانى كه دو فرزند مرا ديدهايد، بچههاى من چون دو مرواريد از صدف در آمدهاند... آنها قلب من بودند، امروز دلم برايشان تنك شده است... امروز بچههاى مرا از من گرفتهاند... چيزهايى را كه " بسر " مىگويند باور نمىكنم... چه كسى من دلداده را به كودكانم مىرساند... ". (١) هنگامى كه خبر كشتار * (هامش) * (١) الاغانى ج ١٥ / ٤٤ - ٤٧، تاريخ ابن عساكر ج ٣ / ٢٢٣، النزاع والتخاصم ص ١٣، الاستيعاب ج ١ / ٦٥، تهذيب (*) =
سيرى در الغدير (فارسي)
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
سيرى در الغدير (فارسي) - محمد أميني نجفى - الصفحة ١٥١
(١٥١)