گفتگوي تمدن ها - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٩

على عليه السلام ، كسى را كه بر رأى خويش پاى مى فشارد و از گوش فرا دادن به نظر ديگران سر برمى تابد ، براى اظهار نظر ، صالح و توانمند نمى داند و مى فرمايد : لا رَأيَ لِمَنِ انفَرَدَ بِرَأيِهِ . [١] براى آن كه بر نظر خويش پاى مى فشارد ، رأيى نيست . در حكمت ديگرى ، استبداد به رأى را از لغزشگاه هاى انديشه مى شمارد و مى فرمايد : المُستَبِدُّ بِرَأيِهِ مَوقوفٌ عَلى مَداحِضِ الزَّلَلِ . [٢] خود رأى ، بر لبه لغزش هاى انكارناپذير ، قرار دارد . ايشان در سخنان ديگرى كه براى تبيين خشك انديشى و خودرأيى فرموده ، مى گويد : المُستَبِدُّ مُتَهَوِّرٌ فِي الخَطَأِ وَالغَلَطِ . [٣] خودرأى ، در اشتباه و خطاكارى بى باك است . الاِستِبدادُ بِرَأيِكَ يُزِلُّكَ ويُهَوِّرُكَ فِي المَهاوي . [٤] خودرأيى تو ، تو را لغزنده و بى پروا براى گرفتارى ها مى سازد . مَن جَهِلَ وُجوهَ الآراءِ أعيَتهُ الحِيَلُ . [٥] . آن كه از گونه هاى آرا ناآگاه باشد ، نيرنگ ها ناتوانش خواهد ساخت .