با نگرشى مجدد به مجموعه رهنمودها و نظرات سياسى اجتماعى حضرت امام به‌وضوح مى‌بينيم كه دعوت به وحدت و اتفاق نظر و پيشگيرى از اختلافات بيشترين سهم را در ميان ساير عناوين و موضوعات به خود اختصاص داده است.
حضرت امام از روزهاى آغازين نهضت اسلامى تا واپسين روزهاى حيات طيّبه خويش همه اقشار مسلمين را به وحدت و يكپارچگى در مقابل توطئه‌ها و نقشه‌هاى دشمنان اسلام فراخوانده است، و براى حفظ وحدت پيشگامان نهضت و روشن ضميرانِ آگاه، اهميت ويژه‌اى قائل شده است. ايشان براى پيوند ملت با روحانيت فرمود:
اگر شما، اگر ملت ما، اين طايفه [روحانيت‌] را حفظ نكنيد، بدانيد كه سرنوشت شما سرنوشت زمان مشروطه خواهد شد، كه روحانيون اين كار را درست كردند و دست استبداد را كوتاه كردند، لكن دوباره به واسطه اين كه ملت مجتمع نبود و با روحانيت آن طور سازش و اطاعت محكم نداشت، مشروطه را آن‌ها بر پا كردند و ديگران آمدند. «١» ريشه اصلى اختلافات در خواص حق را در برداشت‌ها و بينش‌ها از مسائل گوناگون مى‌توان جست و جو كرد، اما گسترش دادن و ادامه يافتن اين اختلاف سليقه و روش‌ها در صحنه سياستگذارى و اجراى قانون باعث تضعيف قواى داخلى در كشور اسلامى است، بدين جهت حضرت امام هشدار مى‌دهند: