بود تا خواص حق را به ستوه آورند و بعضاً ناخودآگاه خود به دام دشمنان مى‌افتادند.
حضرت امام درباره همسويى قشر عوام با دشمنان در ترويج تهمت و شايعه‌سازى در جامعه نسبت به خواص حق مى‌فرمايد:
گمان نكنيد كه تهمت وابستگى و افتراء بى‌دينى را تنها اغيار به روحانيت زده است؛ هرگز! ضرباتِ روحانيت ناآگاه و آگاهِ وابسته، به مراتب كارى‌تر از اغيار بوده است! «١» اظهار مخالفت در رويارويى ملت با دشمنان و مبارزات مستمر با استكبار جهانى و ترويج شعار سازش و صلح‌طلبى با دشمنان اسلام از افكار غلط عوام بود كه مبارزات اسلامى ملت قهرمان و شجاع ايران را تخطئه مى‌كردند. امام در اين باره مى‌فرمايد:
در نظر دنياگرايان و ملت پرستان، آن چه از اين اولياى معظم الهى صادر شده برخلاف عقل و شرع است، قيام بدون تجهيزات كافى را عقل آنان نمى‌پسندد و شرع آنان اجازه نمى‌دهد ... همچنين صلح با نمروديان و فرعونيان و ملحدان و ستمگران و سازش با ظالمان به صورت مسلمان و با زهد فروشان داغ بر پيشانى، طريق صواب و عقل و شرع بوده و هست و با اين انگيزه تسليم و سازش با آمريكاى جهان‌جوار و وابستگان به او لزوم عقلى و شرعى دارد و تخلف از آن مخالف عقل و شرع است. «٢»