کلیات فقه اسلامی - علی نوری، علیرضا - الصفحة ٢٠٨ - مسؤولیت پدر و مادر

را در بهشت‌هاى پر از نعمت داخل مى‌كند. [١]

در اين ميان دخترى كه نام فاطمه داشته باشد، سزاوار اكرام بيشترى است. سكونى مى‌گويد: بر امام صادق ٧ وارد شدم در حالى كه گرفته و اندوهناك بودم.

- سكونى، چه اندوهى دارى؟

- برايم دخترى به دنيا آمده است.

- سكونى، زمين سنگينى‌اش را تحمل مى‌كند و خداوند روزى‌اش را مى‌دهد، در غير اجل تو زندگى مى‌كند و از غير روزى تو مى‌خورد.

سكونى مى‌گويد: سوگند به خدا كه اندوهم (با سخنان آن حضرت) از بين رفت.

سپس فرمود: چه نامى بر وى نهادى؟ عرض كردم: فاطمه. فرمود:

آه، آه، آه و دستش را بر پيشانيش نهاد و فرمود: حال كه فرزندت را فاطمه نام نهادى، وى را فحش مده، نفرينش مكن و او را مزن. [٢]

مسؤوليت پدر و مادر

مهم‌ترين وظيفه پدر و مادر، تعليم و تربيت صحيح فرزند و پرورش سجاياى اخلاقى و انسانى او است و اين كار از تأمين حوايج ماديش ارزنده‌تر است.

امام سجاد ٧ در اين زمينه مى‌فرمايد:

حق فرزندت بر تو اين است كه بدانى وجود او از تو است و نيك و بد او در اين دنيا، به تو منسوب است. مسؤوليت پدرى ايجاب مى‌كند كه تو فرزندت را با آداب و اخلاق پسنديده پرورش دهى، او را به خداوند بزرگ راهنمايى كنى، در اطاعت و بندگى خدا ياريش نمايى، پدرى باشى كه به مسؤوليت خويش آگاه است؛ مى‌داند كه اگر به فرزندش نيكى كند، در پيشگاه خداوند اجر و پاداش دارد و اگر درباره‌اش بدى كند، مستحق كيفر و مجازات است. [٣]

[١] - وسائل الشيعه، ج ١٥، ص ٢٢٧

[٢] - همان، ص ٢٠٠

[٣] - بحارالانوار، ج ٧٤، ص ١٥