کلیات فقه اسلامی - علی نوری، علیرضا - الصفحة ١٥٠ - بیمه

(آمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَأَنْفِقُوا مِمَّا جَعَلَكُمْ مُسْتَخْلَفِينَ فِيهِ) [١]

به خدا و رسولش ايمان بياوريد و از آنچه شما را جانشين و نماينده (خود) در آن قرار داده انفاق كنيد.

انفال‌

انفال اموالى است كه ملك امام ٧ است؛ البته تعلق اين اموال به امام به سبب منصب امامت و رهبرى او است و به همين جهت به امام بعدى منتقل مى‌شود، نه به همه وارثان امام ٧.

اموالى كه جزو انفال محسوب مى‌شوند، عبارتند از:

١- «فى‌ء» يعنى آنچه از زمين يا جز آن بدون لشكركشى به دست مسلمانان بيفتد، خواه صاحبانش آن را رها كنند يا با ميل و رغبت خود آن را به مسلمانان تقديم نمايند.

٢- زمين بايرى كه بدون آباد كردن قابل استفاده نيست؛ همچنين دهكده‌ها و سرزمين‌هايى كه به خاطر مهاجرت اهالى آن‌ها، مخروبه شده‌اند.

٣- درياها، رودخانه‌ها و جزيره‌ها.

٤- جنگل و قله كوه‌ها.

٥- اموالى كه پادشاهان در انحصار خود قرار داده‌اند.

٦- غنايم برجسته همانند لباس گرانبها، اسلحه گران قيمت و ....

٧- غنايم جنگى‌كه‌رزمندگان بدون اذن امام ٧ جنگ كرده و آن غنايم‌را به‌دست آورده‌اند.

٨- اموال باقيمانده از كسانى كه وارث ندارند.

٩- معادنى كه در زمين شخصى كسى نيست يا كسى به احياى آن نپرداخته است. [٢]

بيمه‌

بيمه عقد مستقلى است ميان بيمه‌گر و بيمه‌گذار، به گونه‌اى كه بيمه‌گر متعهد مى‌شود خسارت‌هاى مورد بيمه را براى بيمه‌گذار جبران كند و اين تعهد در برابر مالى است كه‌

[١] - حديد (٥٧)، آيه ٧

[٢] - ر. ك. تحرير الوسيله، ج ١، ص ٣٣٦-٣٣٨