کلیات فقه اسلامی - علی نوری، علیرضا - الصفحة ٢٠٦ - دیدگاه اسلام نسبت به فرزند دختر

ندارد در اين دوران، كودك را از مادرش بگيرد پس از دوران شيرخوارگى تا رسيدن فرزند به هفت سالگى، پدر براى حضانت فرزند پسر و مادر براى حضانت فرزند دختر اولويت دارند.

دوران حضانت فرزند با رسيدن به بلوغ به پايان مى‌رسد و در اين مرحله، او صاحب اختيار خود مى‌شود. [١]

تصرفات كودك‌

بچه‌اى كه به سن بلوغ نرسيده، نمى‌تواند در اموالش تصرف كرده يعنى آن را بفروشد، ببخشد، قرض دهد و ... همان گونه كه نمى‌تواند مالى را از راه قرض گرفتن و خريد نسيه، به ذمه گيرد. همچنين ازدواج و طلاقش نافذ نيست و در اين موارد، حق تصرف از آنِ ولىّ طفل يعنى پدر و جد پدرى مى‌باشد و با نبود آنان، ابتدا قيّم منصوب از سوى ايشان و سپس حاكم شرع، ولىّ طفل شمرده مى‌شوند.

تصرفات اولياى يادشده در شؤون و اموال كودك، بايد به مصلحت وى باشد وگرنه اعتبارى نخواهد داشت.

دوران محجوريّت كودك، با بلوغ و رشد وى پايان مى‌يابد و نشانه بلوغ او، يكى از سه چيز است: روييدن موى درشت بر بالاى عورت، بيرون آمدن منى و تمام شدن پانزده سال قمرى براى پسر و نه سال قمرى براى دختر. [٢]

ديدگاه اسلام نسبت به فرزند دختر

بر خلاف تفكر منفى و رايج در عصر بعثت نسبت به دختر، اسلام نه تنها تفاوتى ميان كودك پسر و دختر قائل نشد بلكه براى دختر ارزش بيشترى در نظر گرفت.

رسول خدا ٦ مى‌فرمايد:

بهترين فرزندانتان، دختران شما هستند. [٣]

[١] - ر. ك. تحرير الوسيله، ج ٢، ص ٢٧٩-٢٨٠

[٢] - ر. ك. همان، ص ١٣-١٤

[٣] - مكارم الاخلاق، أبى نصر طبرسى، ص ٢١٩.