امام هادى عليه السلام انسانى كامل و برگزيده حق بود و شخصيّت الهى و معنوى‌اش دانشمندان را به خضوع در برابر خويش و اعتراف به فضل و مرتبت ملكوتى‌اش واداشته بود. وى شب را با حالت خشوع به ركوع و سجود سپرى مى‌كرد و بين پيشانى پينه بسته‌اش و زمين، جز خاك حائلى نبود. مأموران حكومت بارها در دل شب به خانه امام هجوم بردند و هر بار آن عبد صالح را در حالى كه لباسى خشن بر تن داشت و بر روى حصيرى به نماز و نيايش ايستاده بود مى‌ديدند. «١» سيره عبادى پيشواى دهم چنين بود كه: بعد از نماز صبح نمى‌خوابيد و به تعقيب و ذكر و تلاوت قرآن مشغول مى‌شد، «٢» بعد از اقامه نافله مغرب سجده شكر مى‌گزارد، «٣» به نوافل اهتمام ويژه داشت و همه نوافل روزانه را انجام مى‌داد. «٤» امام هادى عليه السلام از نظر اخلاقى در اوج قرار داشت و گفتار و رفتارش ترسيم «حيات طيّبه» و وجودش تبلور همه ارزش‌ها بود. بخشندگى و دستگيرى نيازمندان، بردبارى در رويارويى با سفيهان و نادانان و هيبت در دلها چندان كه دوست و دشمن با مشاهده چهره ملكوتى‌اش در محضرش به خاك افتاده و بى‌اختيار در برابر عظمتش سر فرود مى‌آوردند، از مظاهر برجسته اخلاق اجتماعى آن حضرت بود كه همگان را به تحسين و تمجيد واداشته بود.
امامت‌ امام هادى عليه السلام در اوّل ذيحجّه، سال ٢٢٠ هجرى عهده‌دار منصب امامت شد. سنّ امام هنگام تصدّى امامت نزديك به هشت سال بود و مدت امامتش ٣٣ سال به طول انجاميد كه حدود سيزده سال آن را در مدينه و بيست سال آخر را در سامرّا گذراند.
زمامداران معاصر آن حضرت عبارتند از: معتصم، واثق، متوكل، منتصر، مستعين و معتز.