تاريخ تحليلى پيشوايان - رفیعی، علی - الصفحة ١٤٤
كرد كه اسمى از ايشان نبرم. چون كيسه را به آن شخص دادم تشكر كرد و گفت: اين كمك از ناحيه چه كسى است كه هر از چندگاه براى ما مىفرستد و زندگى يك سال ما را اداره مىكند؛ ولى از امام صادق عليه السلام گلايه كرد كه برغم توانمندى به ما كمك نمىكند. «١» رئيس مذهب جعفرى، براى تأمين معاش خانواده خويش در مزرعه كار مىكرد و مىفرمود:
«انّى احِبُّ انْ يَتَأَذَّى الرَّجُلُ بِحَرِّ الشَّمْسِ فى طَلَبِ الْمَعيشَةِ» «٢» دوست دارم مرد در جستجوى معاش، رنج گرما و سوزش آفتاب را تحمّل كند.
امام صادق عليه السلام ميوه شجره طيّبه رسالت و از سلاله پاك پيامبر «رَحْمَةٌ لِلْعالَمينَ» و «... بِالْمُؤْمِنينَ رَؤُوفٌ رَحيمٌ» است، از اين رو همچون جدّ بزرگوارش نسبت به امّت، بسيار مهربان و دلسوز بود و سعى مىكرد در سختىها و تنگدستىها در كنار مردم و از نظر زندگى همسان با آنان باشد.
زمانى مدينه دچار گرانى و كمبود ارزاق عمومى شد. امام عليه السلام به خدمتكار خود دستور داد همه مواد غذايى موجود در خانه را كه براى نياز چندين ماه كفايت مىكرد بفروشد و همچون مردم روز به روز و به مقدار نياز همان روز خريد كند و تأكيد كرد نان روزانه خانواده آن حضرت را نيمى از گندم و نيمى از جو قرار دهد و افزود: گر چه من توانايى آن را دارم كه همه را از گندم فراهم كنم، ليكن دوست دارم خداوند مرا در موضعى ببيند كه اندازهگيرى در معيشت را به نيكويى رعايت كرده باشم. «٣» امامت امام صادق عليه السلام در سال ١١٤ هجرى رهبرى امّت را به دست گرفت. برترى آن حضرت در علم و دانش و ديگر كمالات، بر تمامى مردم عصر خود و نيز نصوص و تصريحاتى كه از سوى پيامبر صلى الله عليه و آله و امام باقر عليه السلام بر امامت آن گرامى رسيده است، امامت