دلائل زيادى بر امامت امام هادى وجود دارد، از جمله: روايات به يادگار مانده از پيامبر صلى الله عليه و آله كه در آن‌ها تعداد، نام، نام پدر و ديگر مشخصات جانشينان آن حضرت ذكر شده، «١» تصريحات مكرّر امام جواد عليه السلام به امامت و جانشينى فرزندش امام هادى عليه السلام پس از رحلت خويش «٢»، وصيّت امام نهم به فرزندش امام هادى عليه السلام و وصىّ خويش قرار دادن وى، «٣» برجستگى‌هاى علمى و كمالات نفسانى كه جزو ملاك‌هاى اساسى امامت بشمار مى‌روند و در آن عصر جز در وجود امام هادى عليه السلام يافت نمى‌شد و صدور كرامات فراوان از آن حضرت كه هر كدام نشانه بارزى بر امامت ايشان مى‌باشد. «٤» شرايط سياسى- اجتماعى‌ دوران امامت امام هادى عليه السلام از نظر سياسى- اجتماعى از ويژگى‌هاى زير برخوردار بود.
١- بى‌كفايتى زمامداران عباسى‌ دستگاه خلافت عباسى بر اثر غفلت زمامداران اين دوره، از اداره امور كشور و استيلاى تركان خشن، ماجرا جو و سلطه‌طلب بر سرنوشت جامعه اسلامى از نظر قدرت سياسى رو به ضعف نهاده بود.
حكومت عباسى- در پى آن همه قدرت و شوكتى كه در دوران منصور، هارون و مأمون به دست آورده بود- در اين دوره چنان دچار سستى و ناتوانى شده و حاكمان آن، اسير و بازيچه دست تركان گشته بودند كه از خود هيچ اختيارى نداشتند. شاعرى وضعيّت اسفبار معتز يكى از خلفاى اين دوره را چنين توصيف مى‌كند.
خَليفَةٌ فى‌ قَفَصٍ بَيْنَ وَصيفٍ وَ بُغا يَقُولُ ما قالا لَهُ كَما يَقُولُ الْبَبَّغاء «٥» خليفه در قفسى بين وصيف و بغا زندانى است و طوطى‌وار آنچه آنان مى‌گويند مى‌گويد.