درس نهم: خبرگان رهبرى، مجمع تشخيص مصلحت نظام، شوراى عالى امنيّت ملّى‌ خبرگان رهبرى‌ رهبرى امام خمينى قدس سره به علت برخوردارى ايشان از ويژگيهاى بارز فردى و اجتماعى مقبوليّت عامه پيدا كرده و مردم با راهپيماييهاى ميليونى و اهداى جان و مال در راه اهدافش ايشان را به رهبرى پذيرفتند. روشن است كه مسأله رهبرى هميشه بدين شيوه نخواهد بود، از اين رو قانون اساسى تعيين رهبر بعد از امام خمينى قدس سره را به عهده خبرگان منتخب مردم گذارده است. «١» رهبر داراى مقامى است كه قواى سه گانه بايد، تحت نظارت و ولايت او باشند، بنابراين واگذارى انتخاب رهبرى به هر يك از قواى سه گانه غلط است و بايد به نهادى مستقل و متكى به حمايت عمومى سپرده شود؛ بدين جهت در قانون اساسى پيش بينى شده است كه مردم خبرگان مورد وثوق خود را انتخاب كنند و سپس خبرگان معتمد مردم «رهبر» را از ميان افرادى كه واجد شرايط تشخيص مى‌دهند برگزينند. دو مرحله‌اى بودن اين انتخابات به دليل تخصصى بودن مسأله است.
شرايط رهبرى بگونه‌اى است كه عموم مردم نسبت به آن آگاهى ندارند و نمى‌توانند با شناخت قطعى در مورد آن اظهار نظر كنند، براى مثال در مورد فقاهت، فقط كسانى مى‌توانند اظهار نظر كنند كه در ارزيابى استنباط شخص با توجه به حوادث واقعه خبره باشند.