به حكم آيه شريفه: «لا يَنْهيكُمُ اللَّهُ عَنِ الَّذينَ لَمْ يُقاتِلوُكُم فِى الدّينِ وَ لَمْ يُخْرِجوُكُمْ مِنْ دِيارِكُمْ انْ تَبَرُّوهُمْ وَ تُقْسِطوُا الَيْهِمْ انَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطينَ» «١» دولت جمهورى اسلامى ايران و مسلمانان موظفند نسبت به افراد غير مسلمان با اخلاق حسنه و قسط و عدل اسلامى عمل نمايند و حقوق انسانى آنان را رعايت كنند. اين اصل در حق كسانى اعتبار دارد كه بر ضد اسلام و جمهورى اسلامى ايران توطئه و اقدام نكنند.
ويژگيهاى شكلى نظام جمهورى اسلامى ايران‌ اسلام عادتها و سنتهاى جوشيده از فرهنگ مردمى را كه مفيد و سازنده باشند، تأييد و تثبيت مى‌كند و در راه آنها مانعى بوجود نمى‌آورد.
وجود احكام امضايى صدر اسلام در مواردى كه به سنتهاى حسنه اعراب جاهلى مربوط است مانند حرمت جنگ در ماههاى حرام، بيانگر اين واقعيت است.
در كنار ويژگيهاى اساسى و مميزاتى كه نظام جمهورى اسلامى نسبت به ساير نظامها دارد در بعضى جنبه‌هاى شكلى نيز ويژگيهايى دارد كه در فصل دوم قانون اساسى ذكر شده است. اين خصوصيتها عبارتند از:
الف- زبان و خط:
زبان و خط رسمى و مشترك مردم ايران فارسى است. اسناد و مكاتبات و متون رسمى و كتب درسى بايد با اين زبان و خط باشد ولى استفاده از زبانهاى محلى و قومى در مطبوعات و رسانه‌هاى گروهى و تدريس ادبيات آنها در مدارس، در كنار زبان فارسى آزاد است. «٢» با توجه به اهميت خاص زبان عربى و جايگاه بلند آن در فرهنگ و معارف اسلامى و از آنجا كه ادبيات فارسى كاملًا با آن آميخته است، اين زبان بايد پس از دوره ابتدايى تا