اقليت‌هاى مذهبى‌ در قانون اساسى، از نظر مذهبى چهار گروه مختلف مورد بحث قرار گرفته‌اند:
الف- مسلمانان شيعه جعفرى؛ بر اساس اصل دوازدهم قانون اساسى دين رسمى ايران، اسلام و مذهب آن جعفرى اثنى عشرى است و اين اصل براى هميشه غير قابل تغيير است.
ب- مسلمانان شيعه غير اثنى عشرى و مسلمانان سنّى پيرو يكى از مذاهب اربعه؛ «١» قانون اساسى در اصل يازدهم همه مسلمانان را امت واحدة شمرده است و به همين جهت اهل تسنن را به عنوان اقليت مطرح نكرده و آنان را همانند پيروان مذهب جعفرى تلقى نموده و اضافه بر آزادى عمل آنها به فقه خودشان نسبت به «احوال شخصيه» و «مراسم مذهبى» و «تعليم و تربيت» اين حق را به اهل تسنن داده است كه:
١- دادگاهها، دعاوى آنها را بر اساس فقه خودشان بررسى كرده، و حكم صادر كنند.
٢- در هر منطقه كه پيروان هر يك از مذاهب اهل تسنن اكثريت داشته باشند، مقررات محلى در حدود اختيارات شوراها بر طبق آن مذهب- با حفظ حقوق پيروان ساير مذاهب- اجرا شود.
ج- اقليتهاى دينى شناخته شده؛ آنان طبق اصل سيزدهم عبارتند از زرتشتيان، كليميان و مسيحيان، اين عده برابر قانون اساسى اقليتهاى رسمى مى‌باشند كه از آزاديهاى زير بهره‌مند هستند:
١- آزادى در عمل به مقررات دينى خود در زمينه احوال شخصيه (ازدواج، طلاق، ارث، وصيت)
٢- آزادى در انجام مراسم مذهبى.
٣- آزادى در تعليمات دينى بر طبق آيين خود.
حدود آزاديهاى فوق را قانون معين مى‌كند.
د- ساير گروهها و افراد؛ اصل چهاردهم قانون اساسى مى‌گويد: