تفسیر سوره حمد - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٢٢ - تفسير الرحمن الرحيم

رحمت خداوند بر غضب او سبقت دارد،

يَا مَنْ سَبَقَتْ رَحْمَتُهُ غَضَبهُ. [١]

مفتاح كلام خدا با اسم «رحمن» و «رحيم» آغاز شده است، به اسم رحمن و رحيم، و در تكرار رحمن و رحيم، قرآن آغاز شده است.

خداوند به همه بندگان خودش رحمت دارد. و همين رحمت، موجب ايجاد بندگان و فراهم كردن اسباب رفاه و بندگى آنها است. و همين رحمت، موجب فرستادن انبياى بزرگ است. رحمت خدا اقتضا دارد كه بندگان خدا را هم در دنيا و هم در آخرت به سعادت برساند. تمام اسباب سعادت را- مادى و معنوى- فراهم فرموده است. بندگان خدا با اسم «رحمن» و با اسم «رحيم» موجود شدند، و ادامه حيات در دنيا و آخرت مى‌دهند و در عين حال كه رحمت حق تعالى سبقت دارد بر غضب، لكن اگر چنانچه اقتضا بكند و مردم قدر رحمت حق تعالى را نداشته باشند و تخلف از فرمان حق تعالى بكنند و موجب فتنه و فساد بشوند، باب رحمت نيم بسته شود و باب غضب باز شود. پيغمبر اكرم- صلّى اللَّه عليه و آله و سلم- نبى رحمت بود و با مردم به رحمت رفتار مى‌فرمود. و همان رحمت بود كه مردم را هدايت مى‌كرد و براى مردم غصه مى‌خورد. براى اشخاصى كه در ضلالت بوده‌اند، به واسطه رحمتى كه داشت متأثر بود ولى وقتى كه ريشه‌هايى را مى‌ديد كه اينها مشغول فساد هستند و ممكن است كه فساد آنها به فساد امّت منته‌ بشود و اينها غده‌هاى سرطانى بودند كه ممكن بود جامعه را فاسد كنند، در عين حالى كه نبى رحمت بود، باب غضب را باز مى‌كرد. يهود بَني قُرَيْظه، همان كاسبهايى كه الآن هم دنباله آنها صهيونيستها هستند و فاسد، بعد از آنكه ملاحظه فرمود اينها فاسد هستند

[١] ص ٢٤، پاورقى ٢.