تفسیر سوره حمد
(١)
بخش اول تفسير سوره حمد از كتاب سر الصلاة
١ ص
(٢)
در اشاره اجماليه به بعض اسرار سوره حمد
٣ ص
(٣)
بخش دوم تفسير سوره حمد از كتاب آداب الصلاة
١٣ ص
(٤)
در بيان اجمالى از تفسير سوره مباركه«حمد»، و در آن شمهاى از آداب تحميد و قرائت است
١٥ ص
(٥)
تحقيق عرفانى
٢٣ ص
(٦)
بحث و تحصيل
٢٥ ص
(٧)
نقل و تحقيق
٣١ ص
(٨)
تتميم
٣٤ ص
(٩)
تنبيه
٣٨ ص
(١٠)
تنبيه آخر
٤٠ ص
(١١)
ايقاظ ايمانى
٤٤ ص
(١٢)
تحقيق حكمى
٥٠ ص
(١٣)
الهام عرشى
٥٤ ص
(١٤)
تنبيه عرفانى
٥٦ ص
(١٥)
تنبيه ادبى
٥٧ ص
(١٦)
تنبيه اشراقى
٦٠ ص
(١٧)
تحقيق عرفانى
٦١ ص
(١٨)
تنبيه و نكتة
٦٣ ص
(١٩)
فائدة عرفانية
٦٤ ص
(٢٠)
ايقاظ ايمانى
٦٥ ص
(٢١)
فرع فقهى
٦٦ ص
(٢٢)
فائدة
٦٧ ص
(٢٣)
تنبيه اشراقى و اشراق عرفانى
٧١ ص
(٢٤)
تنبيه ايمانى
٧٣ ص
(٢٥)
تنبيه عرفانى
٧٧ ص
(٢٦)
نقل كلام لزيادة افهام
٧٨ ص
(٢٧)
خاتمه
٨١ ص
(٢٨)
تتمه در ذكر بعضى روايات شريفه كه در فضل اين سوره مباركه وارد شده است
٨٤ ص
(٢٩)
بخش سوم دروس تفسير سوره حمد
٨٩ ص
(٣٠)
جلسه اول
٩١ ص
(٣١)
جلسه دوم
١١١ ص
(٣٢)
جلسه سوم
١٢٩ ص
(٣٣)
جلسه چهارم
١٥٣ ص
(٣٤)
جلسه پنجم
١٧٣ ص
(٣٥)
بخش چهارم اشارات تفسيرى درباره سوره حمد از ساير آثار حضرت امام
١٩٣ ص
(٣٦)
اهميت و فضيلت سوره حمد
١٩٥ ص
(٣٧)
تفسير بسم الله الرحمن الرحيم
٢٠١ ص
(٣٨)
تفسير الحمد لله رب العالمين
٢٠٩ ص
(٣٩)
تفسير الرحمن الرحيم
٢١١ ص
(٤٠)
تفسير ملك يوم الدين
٢٢٥ ص
(٤١)
تفسير إياك نعبد و إياك نستعين
٢٢٩ ص
(٤٢)
تفسير اهدنا الصرط المستقيم
٢٣٣ ص
(٤٣)
تفسير غير المغضوب عليهم و لا الضآلين
٢٥٥ ص
(٤٤)
فهرست آيات
٢٥٩ ص
(٤٥)
فهرست روايات
٢٦٣ ص
(٤٦)
فهرست اشخاص
٢٦٧ ص
(٤٧)
فهرست منابع
٢٧١ ص
 
٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص
٢٦٤ ص
٢٦٥ ص
٢٦٦ ص
٢٦٧ ص
٢٦٨ ص
٢٦٩ ص
٢٧٠ ص
٢٧١ ص
٢٧٢ ص
٢٧٣ ص
٢٧٤ ص
٢٧٥ ص

تفسیر سوره حمد - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٩٧ - اهميت و فضيلت سوره حمد

مجلد له ابواب و فصول و آيات و بينات. [١]- شرح دعاى سحر؛ ص ٥٢- ٥٣


[١] پس، سرآغاز كتاب تكوينى الهى خداوند- كه بلند است مقام جلال و عظمت او- با دست قدرت كامل خويش نگاشته؛ و تمام كتاب به طريق وجود جمعى الهى- كه از كثرت منزه است و از پيرايه و كدورت مبرا- در آن هست، از يك نظر همان عالم عقول مجرد و ملائكه روحانى و تعين اولِ مشيت است؛ و از نظر ديگر، نفس مشيت است، كه مشيت خود كليد غيب الوجود است؛ و در زيارت جامعه آمده است: «خداى به توسط شما آغاز كرد»؛ زيرا افق وجودى ائمه معصوم- عليهم السلام- موافق افق مشيت الهى است. همان طور كه خداوند اين معنا را چنين حكايت فرموده است: پس، نزديك و نزديكتر شد، پس به اندازه طول دو كمان يا كمتر بود.

و ائمه معصوم- عليهم السلام- از نظر ولايت متحدند: «آغاز و ميان و انجام ما محمد است، همه محمديم و همه يك نوريم».

و از آن رو كه تمام كتاب در سوره فاتحه است، و فاتحه به اعتبار وجود جمعى در بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌، و آن در باى بسم اللَّه، و آن در نقطه زير باء. على- عليه السلام- آن طور كه به وى نسبت دهند فرمود: «نقطه منم»؛ و آمده است كه: «وجود با «باء» پديد آمد و عابد با نقطه زير «باء» از معبود جدا شد».

و خاتمه اين كتاب الهى و اين تصنيف ربانى، عالم طبيعت و جهان ناپايدار حوادث و زمانيات است؛ و اين به حسب قوس نزول است؛ و گر نه كه سرانجام و سرآغاز يكى است؛ زيرا آنچه از آسمان الوهيت فرود آمده، در روزى كه به اندازه هزار سال مى‌شمريم، به سوى او بالا رفته است. در اين وجه خاتميت نبى مكرم و رسول هاشمى مكرم است، كه اوست اول وجود؛ چنانكه وارد شده: «ما پيشى گيرندگانيم كه در پايان آمديم».

و ميان سرآغاز و پايان كتاب الهى، سوره‌ها و آيه‌ها و بابها و فصلهايى هست. پس اگر وجود مطلق و اين تصنيف منظم الهى را با مراتب و منازلى كه دارد، كتاب واحدى به شمار آوريم، هر يك از عوالم كلى، بابى و پاره‌اى از بابها و جزءهاى آن خواهد بود؛ و هر يك از عوالم جزئى، سوره‌اى و فصلى؛ و هر يك از مراتب هر عالم يا هر جزء از اجزاى آن، آيه‌اى و كلمه‌اى خواهد بود؛ و شايد كه قول خداوند تعالى: و از نشانه‌هاى اوست كه شما را از خاك آفريد پس، آن گاه شما بشرهايى هستيد كه در زمين مى‌پراكنيد ...، بدين اعتبار راجع باشد.

و اگر سلسله وجود را كتابهاى بسيار و مصنفات بيشمار بينگاريم، هر عالم، كتابى خواهد بود مستقل كه بابها و آيه‌ها و كلماتى دارد به اعتبار مراتب و انواع و افراد خود؛ و شايد كه قول خداوند تعالى: هيچ تر و خشكى نيست، جز آنكه در كتابى روشنگر هست. ناظر به اين اعتبار باشد.

و اگر هر دو اعتبار را با هم بياميزيم، وجود مطلق، كتابى خواهد بود كه داراى مجلداتى است، هر يك مشتمل بر بابها و فصلها و آيه‌ها و بينه‌ها.