ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ١٠ - درجستو جوى آب و نور
بحث رسيدن به سعادت و خوشبختى است. خداوند متعال در قرآن مى فرمايد:
وَ الْعَصْرِ، إِنَّ الْإِنْسانَ لَفِي خُسْرٍ.
[سوگند به عصر، همانا انسان در حال خسران است.]
كه منظور از «عصر»، عصر حضرت مهدى (ع) است. اگر كسى ناآشنا باشد، بى معرفت باشد به امام عصر (ع) او در خسران و در زيانكارى است. بعد مى فرمايد:
إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ.
[مگر كسى كه ايمان بياورد و عمل شايسته انجام دهد.]
يعنى كسى كه امام مهدى (ع) را بشناسد، مؤمن به آن حضرت (ع) باشد، براساس فرمايش هاى حضرت مهدى (ع) و آباء حضرت (ع) و قرآنى كه حضرت مهدى (ع) كتاب قانونشان است عمل بكند، اين خوشبخت و سعادتمند است.
اثرات اين شناخت در زندگى فردى و اجتماعى افراد چيست؟
سؤال خيلى خوبى است. خيلى عالى است. بحث كردن از حضرت مهدى (ع)، و آشنا شدن با حضرت مهدى (ع) نزديك شدن به «آب حيات» است. ما در قرآن آياتى داريم كه ائمه (ع) و حضرت مهدى (ع) را تشبيه به آب نموده است:
مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ يَلْتَقِيانِ.
[دو دريا با يكديگر تلاقى پيدا كردند.]
حضرت امير و حضرت زهرا (س) اين دو بزرگوار دو دريا هستند. اين سؤال شما پاسخش اين است اگر كسى با حضرت مهدى (ع) آشنا بشود و ضرورت بحث درباره حضرت مهدى (ع) را درك بكند، مطالعه كند، بپرسد و اين خط را ادامه بدهد، مثل كسى است كه دنبال آب است، جوياى آب است، دنبال آب حيات مى گردد، تشنه است و طالب آب حيات است. اگر رسيد به معرفت حضرت مهدى (ع)، به آب حيات، به ماء معين و به درياى فضائل رسيده است و اولين اثرش حيات است چرا كه آب مايه حيات است. اگر كسى با امام زمان (ع) آشنا نباشد معرفت امام زمان (ع) را نداشته باشد، حيات ندارد. حيات انسانى، حيات معنوى، معرفت، عرفان، اخلاق و تزكيه است. اينها در زندگى كسى كه با امام زمان (ع) آشنا نباشد وجود ندارد اما هرچه اشخاص به معرفت امام زمان (ع) تشنه باشند و خواهان باشند، كار بكنند و تلاش بكنند به آب حيات و معرفت مى رسند و اولين نتيجه اش حيات است.
بنده مقاله اى نوشتم كه در مجله مسجد آيت الله انگجى تبريز چاپ شد با عنوان «حيات يابى» كه آنجا عنوان شد. مسئله معرفت امام زمان (ع) حيات يابى است. نشاط در زندگى، در حيات انسان، جوانى و خلاصه سرور، شوق، حركت، اينها از فوائد شناخت حضرت مهدى (ع) است. حضرت مهدى (ع) خودشان اميد هستند. اگر كسى با ايشان آشنا شود اميدوار مى شود؛ اميد به زندگى پيدا مى كند. نشاط پيدا مى كند، حركت پيدا مى كند، البته تشبيه هاى ديگرى در قرآن، در روايات راجع به امام زمان (ع) داريم از جمله نور، كه در آيات متعددى قرآن كريم از امام زمان (ع) به نورالله ياد كرده است:
يُرِيدُونَ لِيُطْفِؤُا نُورَ اللَّهِ بِأَفْواهِهِمْ.
[مى خواهند كه نور الهى را با دهانشان خاموش كنند.]
و يا آيه شريفه ديگر:
وَ اتَّبَعُوا النُّورَ الَّذِي أُنْزِلَ مَعَهُ.
[و آن نور الهى را كه همراه او (رسول) نازل شده است تبعيت كنيد.]
كه در اينجا از صاحب ولايت به نور اطلاق شده است و آيات ديگر. پس پاسخ سؤال شما اين مى شود كه كسى حضرت مهدى (ع) را بشناسد با نور آشنا شده و زندگيش نورانى مى شود. كسى كه حضرت مهدى (ع) را بشناسد با مبدأ نور و مبدأ كمال و معرفت آشنا شده و زندگيش نورانى مى شود.
جامعه را افراد مى سازند. افراد وقتى حيات معنوى پيدا كردند، نورانى شدند، بصيرت پيدا كردند، جامعه، يك جامعه بيدار نورانى، با نشاط، با حيات، با حركت و با اميد مى شود. اين جامعه، جامعه اى است كه با حضرت مهدى (ع) آشنا شده است. ولى اگر نشناسند حركت ندارند، اميد ندارند. يك هاله يأس و نااميدى روى فكر افراد آن جامعه ديده مى شود. بى تلاش، بى حركت بيكار، بى فعاليت. اما اگر بشناسد همانطور كه عرض كرديم چون حضرت مهدى (ع) مبدأ نور هستند جامعه پرنور مى شود.
با توجه به آنچه فرموديد، چه شد كه تا اين حد از آن آب و نورى كه نمى توان بدون آن زيست غافل شديم؟
نسبت به كل عالم بشريت، اگر آب خوب معرفى بشود، نور خوب معرفى بشود، افراد عارف براى رسيدن به آب و نور تلاش بكنند، فعاليت بكنند؛ جهان تشنه آب است، انسان هم بالفطره تشنه آب است و خواهان نور است؛ مشكلى كه وجود دارد بى توجهى افراد عالم يا كم توجهى افراد دانشمند و عارف است به مسئله تبليغ. اين كه خوب ما جوانان را شناخته ايم، كافى است؛ ديگر بس است ما كه عالميم. ما كه عارفيم، ما كه مى دانيم اين كفايت نمى كند. پس نور را معرفى نكرده اند آب را معرفى نكرده اند؛ خوشبختى و سعادت و فلاح را بيان نكرده اند كه در كجاست و در كدام مكتب كم كارى شده در تبليغ نور و آب حيات؛ يا مثلًا بعضى شايد فكر مى كرده اند صحبت از حضرت