اين سرزمين و مردم اين خطه را تا سده نوزدهم ميلادى «فلسطين» و «فلسطينى» نمى خوانند. در متون كهن عهد عتيق، «فلسطينى» به يكى از اقوام مهاجر جزاير درياى اژه اطلاق مى شد كه در اواخر هزاره دوم پيش از ميلاد به سرزمين كنعان حمله كردند و شهر دولت هاى غزه و اشكلون و اشدود را پديد آوردند. آنان در ستيز با كنعانى ها و بنى اسرائيل بودند. سردار نامدارشان همان «جالوت» است كه با داوود جنگيد و سرانجام داوود تمامى سرزمين اسرائيل را فتح كرد.

فلسطين يك واژه آشورى است و با واژه فارسى «پلشت» يكى است به معنى مردم پست و فرومايه.

در اسناد رامسس سوم از ايشان با نام «مردم درياها» ياد شده است به دليل تعلق شان به جزاير درياى اژه. از اين قوم، به جز چند نام و واژه، هيچ نشانى بر جاى نمانده است. مردم كنونى سرزمين فلسطين از نظر نژادى به طور عمده آميزه اى از كنعانى ها و بنى اسرائيل با فرهنگ اسلامى و عربى هستند. از سده نوزدهم، اليگارشى «يهودى» غرب واژه «فلسطين» را به تدريج به فرهنگ جديد وارد كرد، براى اطلاق بر مردم بومى اين منطقه. در اوايل سده نوزدهم در آلمان واژه «فيليستر» رواج يافت به معنى انسان بى فرهنگ، وحشى و نافرهيخته. واژه هاى‌philistinus لاتين وphilistin فرانسه وphilistine انگليسى به همين معناست. در اواخر سده نوزدهم واژه «فيليستين»، به معنى وحشى، در زبان انگليسى رواج يافت به ويژه توسط ماتيو آرنولد در كتاب فرهنگ و آنارشى. در سال ١٩٢٢ دولت ديويد لويدجرج، كه به شدت در زير نفوذ يهوديان صهيونيست قرار داشت، نام «فلسطين» را به نام رسمى سرزمين قدس بدل كرد و سر هربرت ساموئل را به عنوان كميسر عالى «فلسطين» منصوب نمود. به اين ترتيب، مردم مسلمان و بومى منطقه با مهاجران غاصب عهد عتيق، كه در فرهنگ يهودى و مسيحى و اسلامى وجهه اى منفى دارند، يكى معرفى شدند. اين نام نيز اكنون چنان رواج يافته كه با آن نمى توان كارى كرد.