ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٧٥ - نگرانى هاى حضرت مهدى (ع)
آنگاه كه در تريبون گزارش و يا در ميان مردم باشند علامه جلوه كنند، ولى در عمل چنانكه گويا بويى ازاسلام نبرده اند و در رفتار و كردار و پوششان اثرى از شريعت و حقيقت يافت نشود.
... و سدّد ألسنتنا بالصّواب و الحكمة.
پروردگارا زبان هاى ما را به صواب و حكمت، مزين بفرما!
... و املأ قلوبنا بالعلم و المعرفة.
پروردگارا، علم و معرفت برترين جواهرى هستند كه بر بندگان خود ارزانى داشته اى، قلوب شيعيانم را به آنها مزين بفرما!
... و طهّر بطوننا عن الحرام و الشّبهة.
كسب روزى حلال از والاترين عبادت ها اعلام شده است و لقمه حلال درصفاى قلب و سناى افكار و سرنوشت فرزندان انسان حرف اول را مى زند كه در بسيارى از اخبار آخرالزمان از اين مسئله، اعلام نگرانى شده است.
پروردگارا، بطون امت مرا، هر چه بيشتر از مال حرام و شبهه ناك پاك و مطهر بفرما!
... واكفف أيدينا عن الظّلم و السّرقة.
دو گناه بزرگ ظلم و دزدى، از بزرگ ترين گناهان كبيره در اسلام به حساب مى آيند. معناى ظلم نسبت به سرقت، عام تر است و شامل آن هم مى شود؛ چرا كه دزدى هم، نوعى ظلم در حق ديگران است، ولى به دليل خباثت بيشتر اين نوع از ظلم، جداگانه تكرار شده است.
ظلم در حق ديگران، با انواع روش ها امكان پذير است؛ گاهى ظلم به زبان است، مثلًا اينكه انسان به ديگرى تهمت بزند، آبرويش را ببرد، غيبت كند، زبان آزارى كند و غيره. گاهى به عمل است كه مصاديق آن بسيار زياد و پرواضح هستند. گاهى هم ممكن است با اشاره اى و يا با تمسخرى و يا پوزخندى، انسان به همنوع خود ظلم كند و بالاخره واژه ظلم، از ظلمت مشتق شده است، و ظلمت به معناى سياهى آمده؛ يعنى هر كارى كه انسان بكند و باعث شود كه دل همنوع خود را به سياهى و يا غصه و اندوه در آورد، به او ظلم نموده است.
پروردگارا، همه شيعيان مرا از بزرگ ترين گناهان، يعنى ظلم به ديگران و مخصوصاً از دزدى و تعرض به اموال ديگران، مصون بدار!
.... واغضض أبصارنا عن الفجور و الخيانة.
چشم چرانى و تعرض به ناموس ديگران، از زشت ترين و بزرگ ترين گناهان محسوب مى گردد، كه در قرآن كريم هم، مردان و زنان مسلمان، از آن نهى شده اند.[١]
امام صادق (ع) در اين باره فرمودند: «نگاه به نامحرم، تيرى است از تيرهاى شيطان»[٢] و اين تير، دل انسان را هدف گرفته و آن را به تدريج از كار مى اندازد.
پروردگارا، امت مسلمان مرا از اين مرض مهلك و فراگير، هر چه بيشتر مصون بفرما!
... و اسدد أسماعنا عن اللّغو و الغيبة.
منظور از لغو در اين عبارت كه با «أسماعنا» همراه شده، يعنى گوش دادن به لغويات و صوت هاى آلوده، مطالب ركيك و زشت و خلاف عفت، مناظر مستهجن، و غيره.
و مسئله غيبت، علاوه بر مجازات هاى سخت دنيوى و اخروى كه برايش ذكر شده، رايج شدن آن در ميان امت اسلامى، روز به روز مهر و محبت آنها را نسبت به همديگر كم نموده و بين آنها فاصله خواهد انداخت.
پروردگارا، امت مرا از اين دو خطر بزرگ، حفظ و مصون بدار!
... و تفضّل على علمائنا بالزّهد و النّصيحة.
از اين فقره دعا به بعد، امام (ع) براى هر يك از اقشار مختلف جوامع اسلامى يك دعاى خاصى مى كند.
اولين فقره دعا در مورد عالمان امت اسلامى است. بزرگ ترين انحرافاتى كه اين قشر از جامعه را تهديد مى كند عبارت است از:
١. دنيازدگى: اينكه آنها هم همچون عوام، فريب زيور و زينت دنيوى را خورده و فقط به فكر منافع دنيوى خود باشند؛ زندگى آنها با زندگى افراد غفلت زده هيچ تفاوتى نكند و زرق و برق دنيايى آنها را كور نمايد.
٢. خودبينى و خودخواهى: اين كه يك عالم دينى، اصلًا به مصلحت دين الهى و هدايت امت نينديشد و تنها دين و علم و منبر و تبليغ را وسيله كسب و روزى و مال اندوزى خود قرار دهد. در بيان احكام دينى تنها آنچه كه به محبوبيت او بيفزايد و يا مردم از آن مطالب خوشنود باشند بگويد و از مشاهده بدعت ها در ميان مردم، اندكى غصه نخورده و اين مسئله به تدريج موجب تحريف دين و گمراهى امتها گردد.
پروردگارا، عالمان امت اسلامى را، هر چه بيشتر زهد و ساده زيستى و نصيحت و خيرخواهى عطا بفرما!
... و على المتعلّمين بالجهد و الرّغبة.
دانشجو و دانش پژوه، چه در حوزه باشد و چه در دانشگاه، دو عنصر مهمّى كه او را در هدف والايش بسيار يارى خواهند كرد، عبارتند از: ١. رغبت و شوق و علاقه، ٢. سعى و تلاش و كوشش.
اگر اين دو عنصر، مخصوصاً براى طلاب و متعلمين علوم دينى و احكام عملى نباشد غبار جهالت به تدريج چهره آن جامعه را بدتر از اعراب جاهلى خواهد كرد. و همچنين