ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤٣ - اى خدا
جهان گلستان مى شد، جهان را گلستان كن!
اى خداى مجتبى!
روح ما را به حلم، زيباترين فضيلت انسان بياراى تا چشمه اى از تشيع مجتبوى در ما ظهور كند!
اى خداى حسين!
ائمه معصوم، ابواب رحمت اند و كشتى نجات. ما را از بازترين باب و سريع ترين كشتى نجات، محروم مساز!
اى خداى سجاد!
چه بزرگى كه تو با وجود سجاد، ديگران را نيز بنده مى شمارى، عبادت شان را به حساب مى آرى و بر سرشان سايه خدايى مى گسترى!
ما هرچه بندگان بَديم، تو خداى خوبى! به ما لياقت بندگى ات را عنايت كن!
اى خداى باقر!
علم نيست آنچه در نزد مردمان است. علم، آن است كه مظهرش باقرالعلوم است. ما را
سنگ ريزه اى از سلسله جبال علوم باقرى عنايت كن!
اى خداى صادق!
ما را چنان تفقهى\* در دين عنايت كن كه سَره را از ناسره بازشناسيم و تحريف و انحراف و التقاط را از حقيقت محض، تميز دهيم و شيعه راستين امام صادق باشيم.
اى خداى صابر!
ظرف صبورى و تحمل مان را وسعت بخش و جان هاى مان را براى پذيرش ابتلاى خودت سرشار از رضايت و اشتياق كن!
اى خداى على بن موسى الرضا!
امام مان بى ترديد شنواى سلام مان هست. ما را شنواى پاسخ ايشان قرار ده و ارتزاق مان را بر خوان سرشار از بركتش، مستدام و روزافزون كن!
اى خداى هادى!
آن گاه كه خورشيد هدايت در محاق مظلوميت مستتر مى شود، براى دريافت انوار ولايت، ما را چشم بصيرت، عنايت كن.
اى خداى حسن بن على العسكرى!
از زمان حضور آخرين امام حاضر، جهان همچنان تاوان بى لياقتى خود را پس مى دهد. به ما لياقت ديدار فرزند عسكرى را عنايت فرما!
اى خداى مهدى!
در جهان كيست كه ريزه خوار سفره امام نيست. چشمى عنايت كن كه ولى نعمت خويش را بازشناسيم!
اى خداى رمضان!
ميهمانى تو دعوت به نخوردن و نخواستن است، دعوت به پرهيز و ستيز است. همچنان كه دوست داشتنت، دعوت به پذيرش بلا و ابتلا؛ به ما تفهيم كن كه تو جهان را چگونه نگاه مى كنى!
اى خداى شب قدر!
شب قدر، بى ترديد، مجراى نزول بركات توست.
ظرف وجودمان را براى پذيرش بركاتت وسعت ببخش!
(\*) تفقّه: فهم علم. توانايى درك احكام دين را گويند.