٣. ذهبى نيز همين مقدار مختصر را از ابن حماد عقيلى نقل مى كند و همچنان درباره حديث قضاوت مى كند كه اين صحيح نيست‌[٢]، بدون اين كه براى سخن خود دليلى ارائه كند.

٤. ابن مغزلى مقدمه سخن امام را نياورده، ولى بقيه حديث را حدود چهار صفحه نقل كرده است بدون آنكه آن را رد كند.[٣]

٥. خطيب خوارزمى نيز حدود سه صفحه از اين مناشده را از طرق مختلف نقل مى كند بدون آنكه آن را رد كند.[٤]

٦. گنجى شافعى نيز حدود يك صفحه از اين منا شده را آورده است. البته او تنها به بخشى از حديث كه درباره جريان ردالشمس است استدلال كرده است.[٥]

٧. جوينى مؤلف فرائد السمطين نيز حدود سه صفحه از اين مناشده را آورده است بدون آن كه آن را رد كند.[٦]

٨. ابن عساكر مؤلف كتاب تاريخ مدينه دمشق نيز حدود سه صفحه از اين مناشده را آورده است بدون آن كه آن را ردكند.[٧]

چنان كه ملاحظه مى كنيد، در ميان اهل سنت نيز افرادى هستند كه احتجاج امام على عليه السلام را به نزول اين آيه درباره خودش نقل كرده باشند. گذشته از آن كه چندين نفر مناشده يوم الشورى را نقل كرده اند كه با آنچه در منابع شيعه آمده يكسان است، ولى وقتى مناشده در مقام اثبات برترى امام بر خلفا پيش مى آيد آن را نقل نكرده اند و عده اى هم با اين اتهام كه اين روايت جعلى است بدون ارائه دليلى از نقل مناشده خوددارى كرده اند و برخى نيز با اين توهم كه بعيد است امام على عليه السلام نسبت به خليفه اول و دوم چنين سخنى بگويد تمام مناشده را نقل نكرده اند و گروهى نيز با اتهام ضعف راوى از نقل آن پرهيز كرده اند؛ در حالى كه اين گونه نيست. به هر حال به اندازه اى كه اين حقيقت اثبات شود كه امام على عليه السلام به نزول آيه احتجاج كرده است در منابع اهل سنت هم شواهدى يافت مى شود.

ب) منابع شيعه‌

استدلال امام به آيه «إنّما وليكم اللّه ...» در منابع شيعه بسيار زياد آمده است كه به بعضى از آنها اشاره مى كنيم: