ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢٧ - غرب، سينما و آخرالزمان
شده، شيطان را مقهور و منكوب مى كنند. فيلمهايى نظير، «جن گير ١ و ٢»[١]، «طالع نحس ٣»[٢] و «پايان روزگار»[٣] مصاديق اين گونه آخرالزمانى به شمار مى روند.
«آخرالزمان علمى- تخيلى» سوژه گروه ديگرى از آثار هاليوودى است كه طى آن تلفيقى از خيال و واقعيت يك خط آخرالزمانى را پديد مى آورند. در اين الگوى روايى، آنتاگونيستها در قالب موجودات فضايى، از آن سوى كهكشان و از اعماق تاريك فضا، پديدار مى شوند و حيات انسان را بر روى زمين مورد تهديد قرار مى دهند. منجى اين قبيل آثار با تركيبى از دانش و مسائل ماوراءالطبيعه به جنگ بيگانگان مى رود و در نبردى سخت و خونين، مهاجمان فضايى را از سر راه برمى دارد. فيلمهايى نظير: مجموعه ٤ قسمتى «بيگانه»[٤]، «روز استقلال»[٥]، «عنصر پنجم»[٦] و مجموعه «جنگ ستارگان»[٧] از جمله اين قبيل آثارند.
«آخرالزمان اسطوره اى» دستمايه گونه اى ديگر از آثار هاليوودى است كه طى آن، آنتاگونيست از آن سوى مرز واقعيت و رؤيا و از دنياى رمزآلود افسانه و اسطوره هاى كهن سر برمى دارد و به دنياى امروز پا مى گذارد و پارادوكس ماهوى آنتاگونيست با دنياى مدرن امروز، شرايط آخرالزمانى را پديد مى آورد. در اين گونه آثار، منجى و ياران او هيچ چاره اى جز سفر به دنياى اسرارآميز اسطوره و خيال ندارند؛ زيرا هيچ سلاح و شيوه مدرنى بر آنتاگونيست ما قبل تاريخى كارگر نيست و صرفا او را با تمهيدات اسرارآميزى از جنس خود او مى توان از ميان برداشت. سرانجام با كشف يك طلسم يا ابزارى سحرآميز، قدرت جادويى آنتاگونيست باطل مى شود و بحران فرو مى نشيند. از مصاديق تصويرى اين گونه آخرالزمانى مى توان به فيلمهاى: «موميايى»[٨]، «بازگشت موميايى»[٩]، «عقرب شاه»[١٠] و «ارباب حلقه ها»[١١] اشاره نمود.
علاوه بر آنچه ذكر شد، در ساير گونه هاى سينمايى نيز ردپايى از سوژه آخرالزمان و منجيان آخرالزمانى مى توان مشاهده نمود. به بيان ديگر موضوع آخرالزمان، امروزه به چاشنى و مكمل برخى از گونه هاى ديگر سينمايى تبديل شده كه توضيح در اين مقوله نيازمند مقاله جداگانه اى است.
در يك جمع بندى كلى به نظر مى رسد كه سياست گذاران امپراتورى تصويرى آمريكا و اعضاى اتاق فكر هاليوود، با كشف جاذبه كم نظير سوژه هاى آخرالزمانى و براساس چند هدف مشخص، توليد آثار سينمايى ساليان اخير را در دستور كار خويش قرار داده اند: هدف اول، سوء استفاده از احساس نياز فطرى و كنجكاوى طبيعى انسان امروز در خصوص آخرالزمان در مسير جلب سرمايه و كسب ثروت بيشتر است. به هر حال سوژه هايى از اين دست در زمره پر فروش ترين محصولات سينمايى تاريخ سينما محسوب مى شوند و اين اقبال بيش از حد بينندگان طبعا از چشمان تيزبين ارباب سينما به دور نمانده است.
هدف دوم، ترويج نگاه آخرالزمانى مطلوب هاليوود و تعريف مفاهيمى نظير: منجى، دجال و علائم پايان دنيا براساس آموزه هاى توراتى و انجيلى است. در اين گونه آثار موضوعاتى از قبيل: شيطان، ضد مسيح، بهشت[١٢] و دوزخ[١٣] و نبرد نهايى خير و شر همگى بر مدار توصيفات كتاب مقدس مطرح مى شوند و همين امر به ترويج آموزه هاى بعضا تحريف شده كتاب مقدس منجر مى گردد.
هدف سوم، از پرداختن به موضوع آخرالزمان ترسيم مغرضانه مختصات پيروان شيطان و نسبت دادن شر و پليدى به بلاد مشرق زمين و كشورهاى اسلامى است. در اكثر اين آثار، شيطان يا آنتاگونيست ريشه و منشأ شرقى دارد و بعضا از يك كشور اسلامى برمى خيزد و نيمه غربى عالم را عرصه تاخت و تاز خود و يارانش قرار مى دهد. جالب اين كه حتى موجودات فضايى چهره هاى شرقى دارند و گاهى هم با مردم مشرق زمين ارتباط يا نسبتى برقرار كرده اند! طبعا در اين قبيل آثار سينمايى، اتاق فكر هاليوود به صورت نمادين، خطوط اصلى نبرد آينده خود را با دنياى اسلام ترسيم مى كند.
هدف چهارم، از توليد اين قبيل محصولات تصويرى و قريب الوقوع نشان دادن آخرالزمان، سعى در اخذ بيعت خوف و به بيان ديگر كسب اختيار ويژه، در مديريت سياسى، نظامى عالم است. نكته جالب اين است كه فيلمهاى هاليوود با بزرگ نمايى فجايع آخرالزمانى و توصيف دقيق ابعاد هراس انگيز آن، بينندگان خود را به گونه اى شرطى و فاقد اختيار مى سازند كه با تمامى ايده ها و راه حلهاى سازندگان فيلم در خصوص مقابله