ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٣٥ - رجعت امام حسين (ع) در قرآن و روايات

نشده باشد به كار گيريم و در اين امر كمى انديشه كنيم؛ خواهيم ديد كه بنا به چندين و چند دليل عقلانى، وقوع رجعت، جاى هيچ گونه استبعاد و شگفتى ندارد و نيز اگر در آيات قرآن كريم، غور و بررسى كنيم؛ بدين نكته پى مى بريم كه در اين كتاب آسمانى، ده‌ها آيه وجود دارد كه هر يك به نوعى اثبات كننده موضوع رجعت مى باشند و نه تنها آيات قرآن كريم كه احاديث و روايات بسيارى را در كتب معتبر حديثى مى توان مشاهده كرد كه بروقوع رجعت تأكيد دارند.

و اما همانطور كه از تعريف رجعت كه در صدر اين نوشتار ذكر شد، برمى آيد، رجعت يعنى اعتقاد به بازگشت «مؤمنان خالص» و «كفار و ظالمان خالص»، آنان كه در طول حيات دنيوى خود جزو رهبران و سردمداران ايمان و كفر محسوب مى شده اند، و بدين ترتيب در مى يابيم كه امر رجعت تنها شامل عده اى از انسانها مى شود و نه همه آنها! همانطور كه در حديثى از امام جعفر صادق (ع)، مى خوانيم كه فرمود:

رجعت عمومى نيست بلكه جنبه خصوصى دارد؛ تنها گروهى بازگشت مى كنند كه ايمان خالص يا شرك خالص دارند.[١]

و مطابق اين حديث شريف از جمله كسانى كه در هنگامه رجعت به اين عالم برمى گردند كسانى هستند كه در ايمان، خالص و ناب بوده اند و به تعبير رساتر، امام مؤمنان و مولاى صالحان و مقتداى پرهيزگاران گرديده اند، كه يكى از آنها سالار شهيدان و سرور آزادگان حضرت ابا عبداللّه الحسين (ع) است، كه در برخى از آيات قرآن كريم و نيز تعداد كثيرى از روايات و احاديث به رجعت آن حضرت تصريح گرديده است و آن را امرى حتمى الوقوع دانسته اند، كه ذيلًا به دو نمونه از آيات قرآن كريم و تعدادى از روايات اسلامى كه در خصوص رجعت آن حضرت وارد شده است اشاره مى نماييم:

١. رجعت امام حسين (ع) در قرآن كريم:

همانطور كه قبلًا گفتيم در قرآن كريم درباره مسئله رجعت و نيز رجعت حسين بن على (ع)، آيات فراوانى وجود دارد تا بدانجا كه گفته اند: «در قرآن ١٨ آيه صريح در باب رجعت هست»[٢] و از جمله اين آيات، آيات ششم و هفتم از سوره مباركه نازعات مى باشد:

يَوْمَ تَرْجُفُ الرَّاجِفَةُ تَتْبَعُهَا الرَّادِفَةُ.

در آن روز كه زلزله هاى وحشتناك همه چيز را به لرزه درمى آورند و به دنبال آن حادثه دومين رخ مى دهد.

اين دو آيه شريفه اشاراتى دارند به حوادثى كه قبل از وقوع قيامت و رستاخيز روى مى دهند كه از جمله آنها زلزله اى وحشتناك است كه همه چيز را درهم ريخته و نظام جهان را دگرگون مى سازد.

حضرت امام جعفر صادق (ع) در تأويل اين آيه شريفه فرموده اند:

لرزاننده حسين بن على (ع) و حادثه دومين، على بن ابى طالب (ع) است. نخستين فردى كه (در رجعت) قبر او شكافته شده (و از آن بيرون مى آيد) و خاك را از سر مى زدايد، حسين بن على (ع) است.[٣]

و نيز در اين زمينه بايد به آيه ٦ از سوره مباركه اسراء اشاره كرد، كه خداوند عزيز در اين آيه مى فرمايد:

ثُمَّ رَدَدْنا لَكُمُ الْكَرَّةَ عَلَيْهِمْ وَ أَمْدَدْناكُمْ بِأَمْوالٍ وَ بَنِينَ وَ جَعَلْناكُمْ أَكْثَرَ نَفِيراً.

آنگاه شما را روبه روى آنها قرار داده و بر آنها غلبه دهيم و به مال و فرزندان نيرومند، مدد بخشيم و عده جنگجويان شما را بسيار گردانيم.

اين آيه شريفه نيز طبق روايتى كه از امام جعفر صادق (ع) وارد گرديده، به موضوع رجعت امام حسين (ع) اشاره دارد؛ چرا كه آن حضرت فرمود:

اول كسى كه به دنيا برمى گردد؛ حضرت امام حسين (ع) و اصحاب او و يزيد و اصحاب او خواهند بود. پس همه ايشان را بكشد مثل آنكه ايشان كشته اند چنانچه حق تعالى فرموده است: «ثُمَّرَدَدْنا لَكُمُ ...»

و باز در روايت ديگرى امام صادق (ع)، در تأويل همين آيه فرمايد:

«... ثُمَّ رَدَدْنا لَكُمُ الْكَرَّةَ عَلَيْهِمْ» اشاره است به خروج امام حسين (ع)، با هفتاد نفر از اصحابش ... و به مردم گويند كه اين حسين است كه بيرون آمده است تا مؤمنان شك در او نكنند و بدانند كه دجال و شيطان نيست و حضرت قائم در آن وقت در ميان ايشان باشد ...[٤]

با توجه به دو آيه ياد شده اين نكته به دست مى آيد كه امر رجعت و نيز رجعت امام حسين (ع)، از نظر اين كتاب آسمانى امرى‌