ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٣٢ - امنيت روانى و اجتماعى در زمان حضرت ولى عصر (عج)

انعام خداوند مى فرمايد:

فَأَيُّ الْفَرِيقَيْنِ أَحَقُّ بِالْأَمْنِ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ لَمْ يَلْبِسُوا إِيمانَهُمْ بِظُلْمٍ أُولئِكَ لَهُمُ الْأَمْنُ وَ هُمْ مُهْتَدُونَ‌.

اگر مى دانيد بگوييد كه كدام يك از اين دو گروه به ايمنى سزاوارترند؟ كسانى كه ايمان آورده اند و ايمان خود را به شرك نمى آلايند، ايمنى از آن ايشان است و ايشان هدايت يافتگانند.

امنيت خالص را آنهايى دارند كه ايمان دارند و ايمانشان، ايمان خالص است.

آنان كه به خاطر منافع يا به خاطر به دست آوردن توجه ديگران مذهبى مى شوند، نه تنها از لذت گواراى امنيت مذهبى بهره مند نيستند؛ بلكه مرتب دچار ناامنى اند و اين متأسفانه از آفات حكومت دينى است؛ چون توجه به گزينه هاى مذهبى و كليشه هاى مذهبى زياد مى شود و آدمها تلاش مى كنند كه نشان دهند مذهبى اند و اين خود ناامنيهاى درونى شان را بيشتر مى كند. در هر صورت آن ايمان درونى؛ ايمانى كه انسان خودش انتخاب مى كند و به تعبير قرآنى‌ «لَمْيَلْبِسُوا إِيمانَهُمْ بِظُلْمٍ» اين منشأ امنيت و آرامش است: «أُولئِكَلَهُمُ الْأَمْنُ».

حضرت على (ع) در همان كتاب بزرگ غررالحكم مى فرمايد:

و من آمن أمن.

كسى كه ايمان داشته باشد امنيت دارد.

همه آنچه كه شما در كتاب هوش هيجانى گلدمن مى بينيد پيامهاى اصلى اخلاق مذهبى است، كنترل نفس، كنترل تكانه ها، اين كه انسان به ديگران رسيدگى كند و ديگر فاكتورهاى مهم هوش هيجانى پيام قديمى اديان الهى و به خصوص اسلام است.

در مسئله حكومت هم متأسفانه به دليل اين كه انسانها خوب تربيت نمى شوند مربيان الهى ندارند و حكومتها بطور جامع تربيت دينى نمى كنند، اين چنين آفاتى وجود دارد و مشكلاتى دارند كه شما در طول تاريخ مى بينيد. اين انسانهاى تربيت شده در قبل از ظهور امام عصر (ع) تعدادشان بسيار اندك است و ما در سايه اين حكومت عدل الهى- كه ابعاد حكومتى اش گستره فرهنگى، سياسى و اقتصادى است- اين انسانهاى تربيت شده مؤمن واقعى را مى بينيم و امنيت فردى آنجا ميسر مى شود. در بحث امنيت اجتماعى و حكومتى، قرآن در سوره نحل، مثال جالبى را از يك كشور، از يك قريه مى زند:

ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا قَرْيَةً كانَتْ آمِنَةً مُطْمَئِنَّةً يَأْتِيها رِزْقُها رَغَداً مِنْ كُلِّ مَكانٍ فَكَفَرَتْ بِأَنْعُمِ اللَّهِ فَأَذاقَهَا اللَّهُ لِباسَ الْجُوعِ وَ الْخَوْفِ.[١]

خدا قريه اى را مثل مى زند كه امن و آرام بود، روزى مردمش به فراوانى از هر جا مى رسيد، اما كفران نعمت خدا كردند و خدا به كيفر اعمالشان به گرسنگى و وحشت مبتلايشان ساخت.

اگر يك كشورى امنيت داشته باشد انسانها اطمينان خاطر پيدا مى كنند، مهاجرت نمى كنند، در كشورشان مى مانند و سرمايه گذارى مى كنند. مهاجرت و فرار مغزها نشان دهنده ناامنى است و به اين دليل اگر امنيت باشد آن اطمينان مطمئنا هست.

اگر امنيت و اطمينان باشد رزق و روزى و رفاه اقتصادى حاصل مى شود. اين هم به دلايل زيادى در قبل از حكومت امام زمان (ع) چنانكه بايد و شايد محقق نمى شود.

اين را هم عرض بكنم اين تعبير كه در بيش از سيصد روايت اسلامى راجع به امام زمان (ع) آمده است كه:

يملأ اللّه الأرض به قسطا و عدلًا كما ملئت ظلما و جورا.

خداوند به وسيله مهدى زمين را پس از آنكه از ظلم و جور پر شده از عدل و قسط آكنده مى سازد.

فكر نكنيد كه عدل و قسط مترادفند و ظلم وجور هم مترادفند. عدل يعنى اين كه انسان هر چيزى را در جاى خود بگذارد اين مفهوم به زمينه هاى فردى بيشتر تكيه دارد و قسط يك عدالت اجتماعى است.

اگر انسانها، يك انسانهاى تربيت شده اى نباشند و در سطوح متعدد مديريت يك حكومت قرار بگيرند، انسان تربيت نشده نا امن و اسير دست شهوات و هواهاى نفسانى نمى تواند عدالت اجتماعى را برقرار كند. بايد مدير، مدير درستى باشد تا قسط ايجاد كند و از آن طرف حكومت اگر ابزارهاى امنيت اقتصادى، سياسى و اجتماعى را فراهم كند آن آدمها تربيت مى شوند؛ يعنى به هم ارتباط دارند، اين حاكمان عادل و آن عدالت اجتماعى زمينه ساز اين تربيت است.

غير از زمان حكومت امام زمان (ع) ما ابتدا مى توانيم با يك كودتا، با يك درگيرى با هيأت حاكمه قبل، جابرانى را از بين ببريم ولى اگر