«رجعت» را كه عبارت است از «بازگشت گروهى از مؤمنان خالص» و «طاغيان و كفار بسيار شرور» بعد از ظهور حضرت مهدى (ع) و «در آستانه رستاخيز»[١] بايد از جمله امورى دانست كه اعتقاد بدان خاصه پيروان مكتب تشيع است. و از جانب امامان بزرگوار شيعه (ع)، تأكيدات فراوانى بر اعتقاد بدان وارد گرديده است؛ تا بدانجا كه در حديثى از امام جعفر صادق (ع)، عدم ايمان به آن، همسنگ و هموزن انكار ايشان قرار داده شده و كسانى را كه بدين موضوع اعتقاد ندارند، خارج از دايره «امامت و ولايت» معرفى فرموده اند:

از ما نيست كسى كه ايمان به رجعت نداشته باشد ...[٢]

بايد دانست؛ امر رجعت اگر چه در ابتدا براى ما آدميان- كه محصور در حصار ماديات هستيم- شگفت آور و عجيب به نظر مى رسد، و به همين دليل گاهى در اين امر شك و ترديد مى كنيم و حتى زمانى هم پا را فراتر نهاده و به انكار آن مى پردازيم!! ولى اگر عقل معادانديش را كه با حجابهاى هوى و هوس پوشيده‌