و طالب ديدار جمال، طالب «وجه اللّه» و «بقية اللّه الاعظم» است. و «وجه اللّه الاعظم» جز امام مبين و حق نيست. از همين روست كه انسان، بى آن كه بداند، طالب ديدار و منتظر «ظهور و ديدار حق» در سيماى امام مبين است. اما، غفلت و سير و سلوك در «عالم پندار» او را در كشف مصداق حقيقى چنان گرفتار آورده كه هر لحظه سيما و صورتى را سيما و وجه خدا مى انگارد. همه، بى آن كه بدانند منتظرند اما همه «ديدار» را تجربه نمى كنند الّا با بستن چشم و گوش و گذر از عالم عبارت. اگر آدمى از اين عالم خلاص شود، پاى در ساحت عالم ديدار مى گذارد، در اين عالم ديگر حجاب و پرده اى نيست. جملگى ظهور است و ديدار رودررو. طالب و مطلوب سينه به سينه اند.

چون اين ظهور حادث نشده، منتظر ظهوريم. چون پرده نيفتاده، در عالم تصور و خيال گرفتاريم.

چون يار پرده ز رخ برنمى كشد

هر كس حكايتى به تصور چرا كند؟