ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٦٣ - فجر مقدس
به او مى فرمايند: به سوى اهل مكه برو و بگو: اى اهالى مكه من فرستاده فلانى (حضرت مهدى (ع)) هستم و او براى شما چنين پيغام فرستاده كه ما خاندان رحمت و معدن رسالت و خلافتيم. ما نوادگان حضرت محمد (ص) و سلاله پيامبران هستيم به ما ظلم شده وآزار رسانده اند و ما را سركوب كرده اند. حقمان را تا به امروز به زور از زمان رحلت پيامبر (ص) گرفته اند. از شما طلب يارى مى كنيم پس ياريمان كنيد. وقتى اين جوانمرد اين پيام را رساند به سوى او مى آيند و مابين ركن و مقام او را كه نفس زكيه است مى كشند (سر مى برند)[١].
اميرالمؤمنين على (ع) هم فرمودند:
آيا شما را از انتهاى سلطنت «بنى فلان» باخبر كنم؟ كشتن نفس حرام! در روزى حرام در شهر حرام، قسم به آنكه دانه را شكافت و آدمى را آفريد، پس از آن بيش از پانزده روز حكمرانى نخواهند كرد[٢].
از امام صادق (ع) هم نقل شده كه فرمودند:
فاصله قيام حضرت مهدى (ع) و كشته شدن نفس زكيه تنها ١٥ شب است[٣].
زرارة بن اعين هم از آن حضرت روايت كرده است كه:
حتما جوانى در مدينه كشته خواهد شد.
پرسيدم: آيا سپاهيان سفيانى او را مى كشند؟ فرمودند:
خير، ولى او را سپاهيان «بنى فلان» مى كشند. قيام كرده و خارج مى شود تا اين كه به مدينه مى رسد؛ مردم بدون آن كه بدانند چه مى گويد و چه مى خواهد، او را مى كشند، و از آنجا كه ناجوانمردانه و از روى ستم او را مى كشند خداوند متعال هم به آنها مهلت نخواهد داد. در اين زمان چشم انتظار فرج باشيد[٤].
امام باقر (ع) هم فرمودند:
در آن زمان نفس زكيه در مكه كشته مى شود و برادرش را در مدينه هلاك مى كنند[٥].
آنكه در مدينه منوره به همراه خواهرش كشته و اعدام مى شود از عموزادگان نفس زكيه است. امام صادق (ع) فرمودند:
مظلوم در يثرب (مدينه) و پسر عمويش در مكه كشته مى شوند[٦].
باز هم تأكيد مى كنيم كه نفس زكيه اى كه كشته شدنش از علايم حتمى ظهور است همان «محمدبن الحسن» است كه ١٥ روز پيش از ظهور حضرت مابين ركن و مقام شربت شهادت را مى نوشد و در روايات با اسامى و القاب مختلفى نظير: نفس زكيه[٧] (شخص بى گناه)، مستنصر (طلب كننده نصرت و يارى)[٨] مرد هاشمى و جوانى از آل محمد (ص)، حسنى[٩] ياد كرده اند.
پى نوشتها:
[١]. بحارالانوار، ج ٥٢، ص ٢٧٢؛ بشارة الاسلام، ص ١٤٢.
[٢]. منتخب الاثر، ص ٤٥١؛ يوم الخلاص، ص ٢٨٠.
[٣]. سوره بقره (٢) آيه.
[٤]. بحارالانوار، ج ٥٢، ص ٢٧٤؛ الزام الناصب، ج ٢، ص ١٢٠؛ بشارة الاسلام، صص ٥٨ و ٦٩.
[٥]. الغيبة، نعمانى، ص ١٨٧؛ بشارة الاسلام، ص ١٠٢؛ يوم الخلاص، ص ٦٣٧.
[٦]. بشارة الاسلام، ص ١٥٥.
[٧]. بحارالانوار، ج ٥٢، ص ٢٧٣؛ بشارة الاسلام، ص ٦٧؛ يوم الخلاص، ص ٦٣٥.
[٨]. بحارالانوار، ج ٥٢، ص ٢٢٠؛ يوم الخلاص، ص ٦٣٥.
[٩]. الغيبة، شيخ طوسى، ص ٢٧٣؛ بشارة الاسلام، ص ١٢٤؛ يوم الخلاص، ص ٧٠٣؛ بيان الائمه (ع)، ج ٢، ص ٦١٢.
[١٠]. بشارة الاسلام، ص ١٨٤؛ يوم الخلاص، ص ٦٥١.
[١١]. الممهدون للمهدى (ع)، ص ٦٠؛ يوم الخلاص، ص ٥٧٠.
[١٢]. منتخب الاثر، ص ٤٥١؛ بشارة الاسلام، ص ٣٤؛ يوم الخلاص، ص ٥٣٢؛ بيان الائمه (ع)، ج ١، ص ٤٣٣ و ج ٢، ص ٣٥٥.
[١٣]. الغيبة، نعمانى، ص ١٧٨.
[١٤]. همان، ص ١٦٩؛ بشارة الاسلام، ص ١١٩؛ يوم الخلاص، ص ٦٦٧.
[١٥]. بحارالانوار، ج ٥٢، ص ٣٠٧؛ بشارة الاسلام، ص ٢٢٤؛ المهدى (ع) من المهد الى الظهور، ص ٣٦٨؛ يوم الخلاص، ص ٦٦٢؛ بيان الائمه (ع)، ج ٣، ص ٢٠.
[١٦]. الغيبة، نعمانى، ص ١٧٣؛ بحارالانوار، ج ٥٢، ص ٢٣٤؛ الممهدون للمهدى (ع)، ص ٦١.
[١٧]. الارشاد، شيخ مفيد، ج ٢، ٤ ص ٣٧؛ الغيبة، شيخ طوسى، ص ٢٧١؛ كمال الدين و تمام النعة، ص ٦٤٩؛ اعلام الورى، ص ٤٢٧؛ بشارة الاسلام، ص ١٢٨؛ المهدى (ع) من المهد الى الظهور، ص ٣٦٨.
[١٨]. بحارالانوار، ج ٥٢، ص ١٤٧؛ بشارة الاسلام، ص ١١٧؛ يوم الخلاص، ص ٦٦٦.
[١٩]. بشارة الاسلام، ص ١٧٧؛ يوم الخلاص، ص ٦٦٥.
[٢٠]. بشارة الاسلام، ص ١٨٧؛ يوم الخلاص، ص ٦٦٦.
[٢١]. طى داستان حضرت موسى در قرآن كريم (آيه ٧٤ سوره كهف) هم آمده است: آيا نفس زكيه اى (يعنى مبرّا از گناه) را كشتى؟
[٢٢]. فراموش نكنيم كه او كلامش را با طلب يارى براى حضرت (آل محمد (ص)) و پيروانش آغاز مى كند.
[٢٣]. جهت اثبات سيادت وى و اينكه از ناحيه امام مجتبى (ع) هستند.