از اين حديث مى توان فهميد كه مردم در آن زمان چندان روابط صميمانه اى با هم ندارند كه بلافاصله پس از انجام مناسك حج و يا حتى پيش از اتمام آنها طى انجام «رمى جمرات در منا» كه بخشى از مناسك حج است، دسته دسته شده و شورشها شكل مى گيرد. حاجيان غارت مى شوند و اموالشان به تاراج مى رود و خودشان هم كشته مى شوند و پرده هاى نواميس مردم دريده مى شود.

سهل بن حوشب از رسول مكرم اسلام (ص) نقل كرده است كه:

در ماه رمضان صدايى خواهد بود و در ماه شوال درگيرى و در ذى قعده قبايل با هم به جنگ مى پردازند و نشانه آن تاراج (در) حج است. جنگى در منا به پا مى شود و كشتار زيادى طى آن رخ مى دهد و چنان خون به جريان مى افتد كه به جزيره (جمره) مى رسد[٢].

عبدالله بن سنان هم از امام صادق (ع) روايت كرده است:

مردم چنان دچار مرگ و كشتار مى شوند كه به حرم پناه مى برند پس (از آن) منادى راستگويى ندا در مى دهد كه براى چه جنگ و كشتار به پا كرده ايد؟ سرور شما فلانى است‌[٣].

٣- كشته شدن صاحب نفس زكيه (از علائم حتمى ظهور)

پس از وقوع مجموعه حوادثى كه تا به حال از آنها ياد كرديم شعاعهاى نورانى آن خورشيد تابان بيش از پيش نمايان گشته و حضرت مهدى (ع) فرستاده اى از جانب خويش به مكه اعزام مى كنند كه علاوه بر روشن شدن اوضاع و كسب خبر از آنها مقدمات آن انقلاب مبارك را فراهم كند. جوانمردى هاشمى (محمد بن الحسن كه همان نفس زكيه است)، در بيست و پنجم ماه ذى الحجة پس از قيام خويش وارد مسجدالحرام شده و بين ركن و مقام ايستاده و نامه اى شفاهى از ناحيه حضرت را براى مردم مكه قرائت مى كند كه در اين نامه خبرى از توهين و بى احترامى و تهديد نيست و ضمن آن، حضرت از مردم مكه طلب يارى و نصرت مى كنند. بقاياى نظام منحوس حاكم در حجاز جرمى شنيع مرتكب شده و وى را در حالى كه بين ركن و مقام ايستاده، شهيد مى كنند كه اين جرم عاقبت آنها را مشخص مى كند و معلوم مى سازد كه حضرت ١٥ روز بعد كه بناست ظهور شريفشان رخ بدهد، بايد با آنها چگونه رفتار كنند.

چنين فاجعه دردناكى در مدينه بر سر پسر عموى نفس زكيه- كه نام خودش محمد و نام خواهر (دوقلويش) فاطمه است- مى آيد و هر دو را بر سر در مسجدالنبى (ص) اعدام مى كنند.

امام صادق (ع) فرمودند:

كشته شدن نفس زكيه از علايم حتمى (ظهور) است‌[٤].

ابو بصير هم از امام باقر (ع) ضمن حديثى بلند روايت كرده است:

حضرت مهدى (ع) به ياران خويش مى فرمايند: اى قوم (همراهان) اهالى مكه مرا نمى خواهند ولى براى آن كه حجت بر آنها تمام شود و خود هم به وظيفه ام عمل كرده باشم (يكى از شما را) به سوى آنها مى فرستم. سپس يكى از يارانشان را خوانده و