سومى مؤثر بوده است اگر نگارنده را متهم به بدبينى نفرمايند، عمل سردمداران استكبار و امپرياليسم نيز نقش بسزايى در ايجاد وضعيت درهم ريخته فرهنگى و مدنى مردم جهان داشته است.

وقتى «جهان ولايى» عارض بر حال و روز انسان شد و «دنيامدارى» چشمهاى معادانديش آخرت گرايان را بست، تنها راه گريز از نگرانى روح كمال طلب و دغدغه نفس فرصت طلب، روى آوردن به انواع ابزار و وسايلى است كه در هنگام فراغت از كار طاقت فرسا كه به تبع وضع دوران حول محور اصالت سود مى چرخد- لحظه اى آدمى را از غلتيدن در اضطراب اشى از طغيان و خودمحورى برهاند.

انواع و اقسام وسايل سرگرم كننده- كه به اقتضاى زيستن در عالم غربى حاصل آمده اند- همچون تلويزيون، ماهواره، ويدئو و انواع و اقسام بازيها كه با عنوان فنون ورزشى امكان سرگرم كردن اين انسان را فراهم مى آورند. همان كه راز پنهان همه برنامه هاى ورزشى و همه محصولات كمپانيهاى فيلم سازى است. «غافل ساختن عموم از آنچه در پنهان مى گذرد.»

نبايد از اين نكته غفلت كرد كه يكى از وظايف ورزش امروز جهان، «سياست زدايى» است. بدين معنى كه در ميان غوغاى مسائل ورزشى همگان از كنار رخدادهاى سياسى و اعمال استكبارى دولتهاى قدرت طلب بسادگى مى گذرند. زيرا، هوشيارى سياسى و فرهنگى همواره، مانع بزرگى بر سر راه عوامل خودكامه استكبار صهيونيستى و دست نشانده هاى آنان بوده است.

حال اگر هوشيارى در صفحه ذهن و قلب جوانان خانه كند، خطرات بسيارى براى قدرتهاى استكبارى به وجود خواهد آورد پس چه بهتر كه با انواع و اقسام وسايل، ابزار و راههاى ايجاد غفلت سدى در مقابل هوشيارى سياسى و فرهنگى ايجاد شود.

تعمق و غور در اين مساله روشن مى سازد كه طرح موضوع «اوقات فراغت» و گفتگو درباره «نحوه پر كردن اين اوقات» از سويى به نوع تفكرى بر مى گردد كه بر جهان امروز مستولى شده و انسان را در مدار تنگ دنيا و دنيامدارى اسير ساخته است و از ديگر سو به مجموعه عوامل سياسى و اقتصادى بر مى گردد كه به سبب جايگير شدن آن تعاريف و علمى شدن آنها سعى در استفاده از اين وضع دارند تا انواع اطعمه، اشربه و البسه خود را به فروش رسانده و سيطره سياسى خود را نيز گسترش دهند.

بر همه «دين باوران» آشكار است كه هر انسان مكلف اعم از زن يا مرد تنها براى تنظيم روابط مادى حيات خود و مهيا كردن جسمش براى مؤدب شدن به ادب دين نيازمند آگاهى از حدود ٣٠٠٠ مساله شرعى و عمل بدانها ست تا مباد كه در ورطه حرام و مكروه افتد و حيات اخروى خود را به مخاطره اندازد.

آيا مى توان تعليم اين مسائل و ايجاد امكانات لازم براى عمل به آنها را تا سن ٦٠ و ٧٠ سالگى به تعويق انداخت. چنان است كه مردى را به ناگاه بر تشك كشتى رو در روى حريفى قوى و زيرك قرار دهند. هيچ كشتى گيرى در وقت رويارويى با حريف قادر به آموختن فنون كشتى، اجرا آنها و كسب پيروزى نبوده است.

حريفى چون نفس اماره فرصت طلب و شيطانى كه آدمى را خوار و ذليل مى طلبد و مرگى كه دير يا زود فرا خواهد رسيد و قيامتى كه آدمى را به پاى ميز محاسبه مى كشد و انسان، غافل از همه امور، چنان در بند حيات اين جهانى گرفتار آمده است كه آمادگى جسمانى خود را تا دم مرگ به تاخير مى اندازد.

اين در حالى است كه مؤدب شدن جسم به ادب شريعت تنها مقدمه مؤدب شدن نفس است و از آن پس تنها در مدرسه اخلاق است كه مراتب رشد و صعود نفس فراهم مى آيد.

آيا اين همه حكايت از غفلت انسان امروز و دست اندركاران امر تعليم و تربيت نمى كند؟ مگر اينكه در تعريف «انسان» و بيان «نقش و جايگاه او در ميانه هستى» در ميان منابع دينى و بيانات معصومين (ع) تجديد نظر كرده باشيم و انسان را حيوانى بپنداريم كه در طول حيات از تنعمات حيوانى بهره مى برد و در سرانجامى سياه و تاريك به فراموشى سپرده مى شود.