ماهنامه موعود
(١)
شماره دو
١ ص
(٢)
فهرست
١ ص
(٣)
حسين (ع) مفسّر معنى مرگ
٢ ص
(٤)
امام مهدى در كلام امام حسين (ع)
٤ ص
(٥)
1 نسب مهدى (ع)
٤ ص
(٦)
2 عدالت گسترى مهدى (ع)
٥ ص
(٧)
3 صابران در غيبت مهدى (ع)
٦ ص
(٨)
4 خصال مهدى (ع)
٦ ص
(٩)
جايگاه امام معصوم (ع) در نسبت با كلّ هستى
٨ ص
(١٠)
تكليف عاشقان
١٧ ص
(١١)
انتظار در انديشه امام خمينى
١٨ ص
(١٢)
احياى هويت اسلامى
١٩ ص
(١٣)
چرا درباره غيبت كتابى نمى نويسى؟
٢٣ ص
(١٤)
بر كشته كربلا بگرييد
٢٤ ص
(١٥)
با كاروان كربلا
٢٤ ص
(١٦)
در مصائب حضرت خامس اصحاب كسا حسين بن على (ع)
٢٤ ص
(١٧)
پيام پرپر
٢٥ ص
(١٨)
بر كشته كربلا بگرييد
٢٥ ص
(١٩)
از كيومرث تا سوشيانس
٢٦ ص
(٢٠)
موعود جوان
٢٩ ص
(٢١)
سخن اوّل
٣٠ ص
(٢٢)
اگر او را ببينم به او مى گويم
٣١ ص
(٢٣)
كشيك چى
٣٣ ص
(٢٤)
مفهوم تفكّر و مشخصات تمدّن اسلامى در انديشه حضرت امام خمينى (ره)
٤٠ ص
(٢٥)
ميعادگاه منتظران
٤٦ ص
(٢٦)
رجعت (قسمت دوم)
٤٧ ص
(٢٧)
رابطه رجعت با بعضى از امور اعتقادى
٤٧ ص
(٢٨)
رجعت و ظهور
٤٨ ص
(٢٩)
بررسى روايت
٤٩ ص
(٣٠)
تاريخچه رجعت
٥٠ ص
(٣١)
جنبندة خدا
٥١ ص
(٣٢)
در محضر زيارت ناحيه
٥٢ ص
(٣٣)
بررسى سند و محتواى اين زيارت
٥٢ ص
(٣٤)
بخش اول درود و سلام بر انبيا و پنج تن آل عبا
٥٤ ص
(٣٥)
بخش دوم بيان حالات و اوصاف شخصى امام حسين (ع)
٥٤ ص
(٣٦)
بخش سوم بيان مصائب دردناك حضرت اباعبدالله الحسين و يارانش
٥٥ ص
(٣٧)
بخش چهارم اظهار اندوه در برابر واقعه جانگداز كربلا
٥٥ ص
(٣٨)
بخش پنجم گواهى بر اداى وظيفه حسين (ع)
٥٥ ص
(٣٩)
بخش ششم فلسفه قيام امام حسين (ع)
٥٥ ص
(٤٠)
بخش هفتم بيان مراحل قيام كربلا
٥٥ ص
(٤١)
بخش هشتم برخورد شديد دشمن با امام حسين (ع)
٥٦ ص
(٤٢)
بخش نهم وقايع بعداز شهادت و آثار آن
٥٦ ص
(٤٣)
بخش دهم ارتباط با خدا به وسيله پيامبر (ص) و اهل بيت (ع)
٥٦ ص
(٤٤)
با حافظ در اشتياق ظهور
٥٨ ص
(٤٥)
جام نيايش
٦٢ ص
(٤٦)
معرفى كتاب
٦٣ ص
(٤٧)
حماسه عاشورا به بيان حضرت مهدى (ع)
٦٣ ص
(٤٨)
چشم به راه مهدى (ع)
٦٣ ص
(٤٩)
عصر ظهور
٦٣ ص
(٥٠)
فراخوان آثار ويژه موعود آخرالزّمان
٦٤ ص
(٥١)
قالبها
٦٤ ص
(٥٢)
موضوعات پيشنهادى
٦٤ ص
(٥٣)
شرح دعاى عهد (قسمت چهارم)
٦٦ ص
(٥٤)
با شما مشتاقان و دوستداران موعود
٧٢ ص

ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٥٧ - بخش دهم ارتباط با خدا به وسيله پيامبر (ص) و اهل بيت (ع)

بالعصبة المعتقدين له، الذين لم يعترمنهم فيك الريب و لم يخالطهم الشك، الذين اطاعوانبيك و وازروه و عاضدوه و نصروه و اتبعواالنورالذى انزل معه.»

پى نوشتها:


(\*. لفظ «ناحيه» از زمان امام على النقى و امام حسن عسكرى (ع) كه شيعيان در جو اختناق به سر مى بردند به عنوان رمز استفاده مى شد و مرادشان از اين لفظ محلى بود كه امام را در آنجا ديده اند و يا حكمى را از ايشان گرفته اند، در عصر غيبت صغرى نيز كسانى كه به حضور حضرت حجت (ع) شرفياب مى شدند و مطلبى را دريافت مى كردند، اين گونه تعبير مى كردند كه اين مطلب از ناحيه مقدسه خارج شده است.

[١]. ابن طاووس، على بن موسى بن جعفر، اقبال الاعمال، تهران، دارالكتب الاسلامية، ص ٥٣٧

[٢]. ر. ك: المجلسى، محمدباقر، بحارالانوار، تهران، دارالكتب الاسلاميه، ١٣٨٨ ق، ج ٤٥، ص ٦٥؛ ج ١٠١، ص ٢٦٩.

[٣]. المجلسى، محمدباقر، همان، ج ١٠١، ص ٢٧٤.

[٤]. همان جا

[٥]. همان جا

[٦]. ابن طاووس، على بن موسى بن جعفر، قم، مؤسسه آل البيت: لاحياءالتراث، ١٤١٧ ق، ص ٢٢١

[٧]. المجلسى، محمدباقر، همان، ج ١٠١، صص ٢٤٩- ٢٣١

[٨]. همان، ج ١٠١، صص ٣٢٧- ٣١٧

[٩]. همان، ج ١٠١، ص ٢٣١

[١٠]. ابن طاووس، على بن موسى بن جعفر، همان، ص ٢٢١

[١١]. المجلسى، محمدباقر، همان، ج ١٠١، ص ٢٥١

[١٢]. همان، ج ١٠١، ص ٣٢٨

[١٣]. همان جا.

[١٤]. ر. ك: كتاب دوم اشموئيل، فصل ١١، جمله هاى ٢ تا ٢٧

[١٥]. ر. ك: طباطبائى، سيد محمدحسين، تفسير الميزان، قم، انتشارات اسلامى، ج ١٧، ص ٢٠٠

[١٦]. ر. ك: ص، آيات ٢٤- ٢١