سفر از صورت حيات و جلوه‌هاى بيرونى فرهنگ و تمدّن اقوام آغاز مى‌شود و به نظاره باطن و راز آمد و شد اقوام و تمدّن‌هايشان مى‌انجامد و كشف همه آنچه كه موجب هلاكت يا ماندگارى آثارشان و سيره و سنّتشان شده.

تنها از اين مسير، تاريخ گذشته و سير و سفر باعث شكوفايى شكوفه «عبرت» بر شاخسار جان‌ها مى‌شود.

مسافر ناظر، در نظاره اين همه، پى به رازهايى مى‌برد كه اگر آنها را امام خويش بسازد راز ماندگارى را مى‌يابد و چه بسا كه خود نيز براى سايرين بدل به عبرت شود.

«سفر و سير و نظارت» و نه ديدن با چشم سر، به تفكّرى مى‌انجامد كه انسان امكان كشف رابطه ميان اجزاى منتشر در هستى و ربط آن همه را با كلّ مطلق درمى‌يابد.

دولت كريمه وعده داده شده امام مبين، مظهر بيرونى امام حق و وجه الله در گستره فرهنگ و تمدّنى است كه واسپس همه تجربه‌ها و همه دولت‌ها مجال ظهور و بروز مى‌يابد.

مظهر «سيره و سنّت و امر و نهى» حجّت حق كه وجه الله اكبر است، الزاماً واجد صفات و بارز كننده كمالاتى است كه پيش از آن تجربه نشده است. جمالى تمام و متصف به رحمانيّتى تام كه در آن ظلم، پراكندگى، آشفتگى، زشتى، ازدحام، اشتغال به غير الله، محدوديّت و حصر عالم ملكى و ... متصوّر نيست؛ چون هر يك از اين اوصاف مذموم مطابق سنّت و قانونمندى الهى موجد نوعى فروپاشى و مرگند.

حاصل و محصول عملى و نظرى حجّت الله و بقيّةالله كه خود «ثقل» و ميراث بر پيامبر رحمت (ص) است، در حوزه فرهنگ و تمدّن طيّبه الهى ماندگار است، چرا كه حضرتش صاحب همه صفات كمالى بى‌عيب و نقص و مظهر تام حضرت حق است.

درباره موقعيّت انسان‌ها در دولت كريمه آمده است كه در آن عصر، امكان ارتباط و رفت و آمد ميان عوالم ملكوتى فراهم مى‌آيد. اين موضوع، اشاره به شكسته شدن محدوديّت و حصر مندرج در عالم ملكى دارد. اشاره به فراهم آمدن امكان ارتباط و اتّصال مردم در دولت كريمه امام زمان (ع) به عوالم ملكوتى و مجرّدات، آنچه كه در عصر غيبت و امارت و حكومت غيرمعصوم غيرممكن و منحصراً شامل اوحدى از اولياء الهى است و بس.

قانون تولّد و مرگ ناگزير فرهنگ‌ها و تمدّن‌هاى برخاسته و بركشيده شده بر شالوده بى‌تقوايى انسان‌هاى غيرمعصوم درباره اين دولت طيّبه و فرهنگ و تمدّنش صادق نيست، چرا كه، آن فرهنگ‌ها و تمدّن‌ها همگى، راز تجربه مرگ و امكان ميرندگى را در خود داشتند. آنها، الزاماً حسب سنّت لايتغيّر خداوندى ناگزير به تجربه افول و در نتيجه جايگزينى فرهنگ و تمدّنى ديگر بودند.

در حالى كه دوام و بقاى دولت امام حق، هميشگى است و تا وقت برپايى قيامت كبرا تداوم مى‌يابد. وقتى كه همه زمينه‌ها براى به كنار رفتن پرده‌ها و اتّصال و ارتباط تام با عالم باقى و سرمدى فراهم مى‌شود.

حضرت صاحب الزّمان (عج)، به همان سان كه خليفه خداوند در عرصه زمينند، خليفه و امام ساكنان عالم ملكوتى‌اند و رئيس و سلطان عالم مجرّدات و معلّم و مربّى جمله ملائكند. چنان كه در وقت ظهور، رئيس ملائك، حضرت جبرائيل، به همراه حضرات ميكائيل و اسرافيل و خيل كثير كرّوبيان پيرامون امام و نصرت دهنده و خدمتكار ايشانند. چنان كه در تمام طول عمر و همه سال‌ها، اين ملائك و ارواحند كه نزد امام مبين و حجّت حى زمان نازل شد و در آستانش فرود مى‌آيند و سر مى‌سايند.

چه حيف كه به قول حضرت على بن موسى الرّضا (ع):

«انّ الامامة اجلّ قدراً و شأناً ان يبلغها النّاس بعقولهم ...؛ شأن امامت بالاتر و برتر از آن است كه با عقل و انديشه عادّى بتوان شناخت يا با رأى و نظر مردم آن را به دست آورد ....»[١]

مردانى از ميان اوليا و اوصياى عظام الهى كه به طور مستمر با امدادهاى غيبى و الهام آسمانى مورد حمايت و تأييد قرار مى‌گيرند و در بالاترين درجه، پيوند دهنده عوالم و درجات مختلف هستى‌اند و به عنوان واسط فيض، روزى رسان كليه ساكنان عوالم ملكى و ملكوتى.

سردبير

پى‌نوشت‌ها:

[١]. سوره نمل، آيه ٦٩.

[٢]. سوره قصص (٢٨)، آيه ٨٨.

[٣]. سوره فرقان (٢٥)، آيه ٥٨.

[٤]. كافى، روايت ٥١٨.