ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤٦ - معناى اصطلاحى دابّة الأرض

دابّة الأرض‌

صلاح الكاظمى‌

مترجم: سيّد شاهپور حسينى‌

معناى لغوى دابّة الأرض‌

دابّة، واژه‌اى است از فعل دبَّ، يدبُّ، دَبّاً و دبيباً؛ يعنى مانند مار راه رفت (خزيد) يا روى دو دست راه رفت يا روى دو پا مانند حركت بچّه (چهار دست و پا راه رفتن) و گفته مى‌شود: دبّ الدُبَّى؛ يعنى در خانه دُبّى يا دِبّى نيست؛ يعنى در خانه كسى نيست؛ يعنى كسى كه در خانه بجنبد نيست و گفته شده به معناى آهسته راه رفتن است.

معناى اصطلاحى: دابّة الأرض‌

در مورد دابّة الأرض و معناى اصطلاحى آن بايد گفت: دابّة الأرض يكى از نشانه‌هاى الهى است كه خداوند آن را در آخرالزّمان پديدار مى‌سازد و «قرآن كريم» در اين آيه بدان اشاره كرده است:

«وَإِذا وَقَعَ الْقَوْلُ عَلَيْهِمْ أَخْرَجْنا لَهُمْ دَابَّةً مِنَ الْأَرْضِ تُكَلِّمُهُمْ أَنَّ النَّاسَ كانُوا بِآياتِنا لا يُوقِنُونَ؛[١]

و چون قول [عذاب‌] بر ايشان واجب گردد، جنبنده‌اى را از زمين براى آنان بيرون مى‌آوريم كه با ايشان سخن گويد كه مردم [چنان كه بايد] به نشانه‌هاى ما يقين نداشتند.»

خداوند آن را از جمله نشانه‌ها و علامت‌هاى بيانگر نزديكى روز قيامت قرار داده است.[٢]

مسلمانان همگى اتّفاق نظر دارند كه دابّة الأرض در آخرالزّمان خروج مى‌كند و اقدام به جداسازى مؤمنان و كافران مى‌نمايد. دابّة