ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٥٢ - عطش

عطش‌

مرضيه دانش‌زاده‌

چند دانه عرق بر پيشانى راهب نشسته بود. چشمان آبى و كنجكاوش را به قلّه كوه دوخت. نفس نفس مى‌زد. دستانش را كه به چوب‌دستى تكيه داده بود، مى‌لرزيد. راه زيادى آمده بود و هنوز تا قلّه راه زيادى مانده بود. خسته بود ولى شوق ديدن مرد هندى، بى‌تابش مى‌كرد. امّا به خودش نهيب زد كه صبر كن. اگر خدا بخواهد، مى‌رسى. عجله كار شيطان است. پس به سايه تخته سنگى كه در همان نزديكى بود، پناه برد و نشست. نفس عميقى كشيد و با گوشه آستين، عرق را از صورتش پاك كرد. به شيب تند كوه نگاه كرد. باورش نمى شد اين همه راه را از كوه بالا آمده باشد. لبخند اميدى روى صورتش نشست. با خودش گفت: «من از يمن،