فقيه و اصولى بزرگ، اديب نامدار، حضرت آية اللّه سيّد احمد حسينى زنجانى، يكى از چهره‌هاى درخشان حوزۀ علمى زنجان و قم در قرن چهاردهم هجرى است. وى با اخلاق و رفتار إلهى خويش مصداق «من يذكّركم اللّه رؤيته» [٢] بود و در برآوردن حوائج برادران دينى از هيچ كوششى فروگذار نمى‌نمود.

ما در اين مجال كوتاه به ذكر نكاتى از زندگى و حيات وى اكتفا نموده و خواننده را به مآخذ شرح حال وى ارجاع مى‌دهيم.

١- تولّد و خاندان

وى در هنگام ظهر چهارمين روز از ماه صفر المظفّر ١٣٠٨ هجرى قمرى در زنجان چشم به جهان هستى گشود. پدرش مرحوم سيّد عنايت اللّه، از شاگردان و نزديكان فقيه نامور خطّۀ زنجان، آخوند ملّا قربانعلى زنجانى (متوفّاى ١٣٢٨ قمرى)، [٣]، بوده. از نظر تقوا و ملكات نفسانى از افراد كم‌نظير و در حسن نيّت و تقيّد به جهات شرع، بسيار ممتاز بوده است. [٤]

٢- تحصيلات و استادان

وى بسيارى از علوم متداول عصر خويش را در زادگاهش زنجان فراگرفت و براى‌

[١]- دربارۀ مدفونان در اين بقعه نگر: كتاب گلشن اهل سلوك.

[٢]- الكافي، ج ١، ص ٣٩، ح ٣.

[٣]- دربارۀ اين فقيه مجاهد نگر: سلطنت علم و دولت فقر اثر على ابو الحسنى «منذر».

(٤)- مجلۀ نور علم شمارۀ ٢٦، ص ١١٣؛ تربت پاكان قم، جواهر كلام، ج ١، ص ٣٣٧.