جدّ أعلاى وى، علّامۀ فقيه و اصولى نامدار، آية اللّه العظمى شيخ محمّد تقى رازى نجفى اصفهانى، است كه از اسطوانه‌هاى علمى شيعه، به شمار مى‌رود و كتاب هداية المسترشدين وى پيوسته مورد توجّه و رجوع عالمان و دانشمندان اصول‌انديش و اصول‌آموز بوده [١] و صاحب روضات الجنّات از وى با تعابيرى چون «خاتمة المجتهدين و رئيس الموحّدين» ياد مى‌كند [٢].

٢- تحصيلات و استادان

علّامه شيخ محمّد رضا نجفى نه سال آغازين عمر را در نجف اشرف گذرانده و سپس همراه پدر ارجمندش به سمت اصفهان رهسپار گشته و پس از درنگى پنج‌ساله در اين شهر در سن ١٤ سالگى دوباره به نجف هجرت نموده است و به مدت ٣٢ سال در اين شهر مقدّس ماندگار گشته و توشه‌هاى ارجمند از علوم مختلف عصر خويش مانند فقه، اصول، حديث، تفسير، علم عروض، فنّ شعر و ... فراهم آورده است. برخى از استادان وى عبارتند از حضرات آيات:

سيّد محمّد فشاركى، ملّا محمّد كاظم خراسانى (صاحب كفاية الأصول)، سيّد محمّد كاظم يزدى (صاحب العروة الوثقى)، حاج آقا رضا همدانى (صاحب مصباح الفقيه)، سيّد اسماعيل صدر، شيخ الشرعية اصفهانى (صاحب إفاضة القدير في أحكام العصير)، شيخ محمّد حسين اصفهانى (صاحب تفسير مجد البيان)، ميرزا حسين نورى (صاحب مستدرك الوسائل)، سيّد مرتضى كشميرى، علّامه سيّد ابراهيم قزوينى، علّامۀ ميرزا حبيب اللّه اراكى، علّامه سيّد جعفر حلّى و ...

[١]- شرح حال وى را نگر در: قبيلۀ عالمان دين، ص ١١- ٤٠؛ گلشن اهل سلوك، ص ٣٣- ٦٧؛ رسالۀ صلاتيه، ص ٢٥- ٥٨.

[٢]- علماء الأسرة، ص ١٨٠، و نيز نگر: روضات الجنّات، ج ٢، ص ١٢٣.