و مدرّسان بزرگ حوزۀ علمى اصفهان بوده- از چنان شهرت و آوازه‌اى برخوردار است كه وى را بى‌نياز از معرّفى مى‌سازد و ما در اين مقام تنها به ذكر چند نكته بسنده مى‌نمائيم:

١- تولّد و خاندان

وى در بيستم ماه محرّم ١٢٨٧ هجرى قمرى در نجف اشرف به دنيا آمد. [١] پدر وى، علّامۀ، فقيه آية اللّه شيخ محمّد حسين اصفهانى، صاحب تفسير گرانسنگ مجد البيان مى‌باشد كه محدّث قمى از وى با اين تعبيرات ياد مى‌كند «عالم ربّانى و فاضل صمدانى، وحيد بلا ثاني، جامع كمالات نفسانيّه در علم و عمل، شيخ مجاهدين و أفضل سالكين ...» [٢]

جدّ وى، فقيه و اصولى بزرگ، آية اللّه العظمى شيخ محمّد باقر نجفى اصفهانى، از چهره‌هاى نامور حوزۀ علميّۀ اصفهان، از موفّق‌ترين كسان در رسيدگى به محرومان اجتماع در عصر خويش، و از شاگردان خصوصى شيخ اعظم انصارى، و نيز صاحب آثارى چون شرح هداية المسترشدين [٣] است [٤]؛ فقيه محقّق و اصولى بزرگ مرحوم علّامه ميرزا محمّد حسين نائينى كه در ايّام حضور خود در اصفهان در شمار نزديكان شيخ محمّد باقر بوده و در بيرونى منزل وى سكونت داشته، راجع به حالات عبادى استاد خويش نقل مى‌كند كه وى در شب‌هاى ماه مبارك رمضان در قنوت نماز شب خويش با اشك و آه بر دعاى ابو حمزه ثمالى مداومت داشته است. [٥]

[١]- نقباء البشر، ج ٢، ص ٧٤٨.

[٢]- فوائد الرّضوية، ٥٢٩.

[٣]- اين كتاب در سال ١٣٨٥ شمسى به اهتمام نگارندۀ اين سطور به زيور طبع آراسته گرديد.

[٤]- شرح حال وى را نگر در: قبيلۀ عالمان دين، ص ٤٠- ٦٢؛ شرح هداية المسترشدين، ص ١٥- ٥٤.

[٥]- نگر: مجلّۀ حوزه، شمارۀ ٣٠، ص ٣٩- ٤٠ (مصاحبه با مرحوم آية اللّه سيّد محمّد- حسينى همدانى صاحب تفسير انوار درخشان).