گسترۀ آثار وى در حوزه‌هاى مختلف علوم اسلامى چون فقه، اصول، عرفان، فلسفه و كلام، ادبيّات عرب، حديث، تراجم و ... قابل دقّت و بررسى است. وى در اصول فقه داراى شاهكارى بس بلند چون «وقاية الأذهان» است و در ادبيّات عرب صاحب بنيانى رفيع چون «السيف الصنيع» [١]، در كارنامۀ خويش دربارۀ عرفان و معارف إلهى اثرى چون «رسالۀ أمجديّه» دارد و در مباحث فقهى خالق آثارى چون «نجعة المرتاد» و «ذخائر المجتهدين» [٢] است. در ميدان فلسفه و كلام نظريۀ داروين را به نقد مى‌كشد و «نقد فلسفۀ داروين» را عرضه مى‌نمايد. در تراجم، مالك «حلّى الدّهر العاطل» است كه بزرگانى چون محدّث قمى، آقا بزرگ طهرانى، و شيخ على كاشف الغطاء از آن در آثار خود بهره برده‌اند. [٣]

٤- شاگردان

علّامۀ نجفى پس از فراهم آوردن توشه‌اى بس گران‌قدر از حضور در درس درخشان‌ترين چهره‌هاى علمى نجف اشرف، بر كرسى تدرسى تكيه زد و انبوهى از تشنگان معارف اهل البيت: را از چشمۀ فيّاض و جوشان كلام و بيان خويش سيراب نمود.

[١]- نگارنده را دربارۀ اين اثر و مؤلّف آن، مقاله‌اى است به نام «ز آنكه شمشير آشنائى مى‌زند»؛ نگر: آينۀ پژوهش، شمارۀ ١٠١.

[٢]- متأسّفانه اين اثر بسيار ارزشمند مفقود مى‌باشد.

[٣]- براى كتاب‌شناسى آثار مرحوم علّامۀ نجفى نگر: السيف الصنيع، ص ٢٥- ٢٨.