بنادر البحار (ترجمه و شرح بيست و پنج جلد از بحارالانوار) - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ٣٠٤ - باب أن حديثهم

براى چيزى كه رسول خدا ٦ بجا آورده (فرمان داده) بگويند: كاش چنان و چنين كرده بود (بهتر آنست كه آن را بجا نياورده بود) يا آن (سخن) را در خودشان بيابند (در فكر و انديشه‌شان بگذرانند) بوسيله آن گفتار و انديشه مشرك بوده و براى خدا شريك و انباز قرار داده‌اند، پس از آن فرمود (اين آيه را دوباره خواند): فَلا وَ رَبِّكَ لا يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيما شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لا يَجِدُوا فِي أَنْفُسِهِمْ حَرَجاً مِمَّا قَضَيْتَ وَ يُسَلِّمُوا تَسْلِيماً. فرمود: آن تسليم و فرمانبرى (در آيه كه فرموده: وَ يُسَلِّمُوا تَسْلِيماً تسليم و فرمانبرى در كارها است.

مرحوم مجلسىّ ميفرمايد: لو در فرمايش امام ٧ لو صنع براى تمنى و آرزو است.

٨- (در خطبه دويست و سى و يكم كتاب مكرّم نهج البلاغه است) امير المؤمنين ٧ فرموده: كار ما (معرفت و شناسائى كار ما بسيار) دشوار است و دشوار گرديده كه بر نميدارد و زير بار آن نميرود مگر بنده با ايمان و گرويدنى كه خدا دل‌