بنادر البحار (ترجمه و شرح بيست و پنج جلد از بحارالانوار) - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ١٨٣ - باب صفات العلماء و أصنافهم

٣- از حضرت ابى عبد اللَّه (امام صادق، ٧) رسيده كه فرموده: مردى مسأله و خواسته‌اى را از (پدرم) ابا جعفر (امام محمّد باقر، ٧) پرسيد، ابا جعفر آن مسأله را پاسخ داد، آن مرد گفت: فقهاء و دانايان باحكام دين اين (پاسخ) را نميگويند، پس پدرم باو فرمود: واى بر تو (يا شگفتا از تو، چگونه اينان را فقهاء مينامى كه گفتارشان بر خلاف گفتار ما است كه آن گفته رسول اللَّه «٦» است) محقّقا فقيه و داناى باحكام شرعيّه در دنيا پارسا و (از گناهان) پرهيزكار است، خواهان (ثواب و پاداش) آخرت است، چنگ زننده و نگاهدارنده (عمل‌كننده) بسنّت و روش (گفتار و كردار) پيغمبر ٦ است (پس كسى كه بر خلاف گفتار ما سخنى گويد متّصف باين اوصاف نبوده و فقيه نيست).

٤- حضرت صادق ٧ فرموده: خوف و ترس (از عذاب و كيفر خداى تعالى) ارث و مرده ريگ علم و دانش است (عالم و دانشمند حقيقى از عذاب خداى عزّ و جلّ بيمناك است از اين رو سخنى بر خلاف حقّ و راستى نگفته و نمينويسد)