بنادر البحار (ترجمه و شرح بيست و پنج جلد از بحارالانوار) - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ١٨٤ - باب صفات العلماء و أصنافهم

و علم و دانش روشنائى معرفت و شناسائى (خداى تعالى) و دل ايمان و گرويدن است (بوسيله علم، خداى تعالى را ميتوان شناخت و باو ايمان آورد و از عذاب و كيفرش ترسيد) و كسى كه از خوف و ترس محروم و بى‌بهره شد (از عذاب خدا خوف ندارد) عالم و دانشمند (حقيقى) نيست و اگر چه در متشابهات و سخنان مانند هم كه معانى آنها بر همه معلوم نيست موى شكاف (در همه چيز علم و دانش و باريك‌بينى داشته) باشد (زيرا) خداى توانا و بزرگ (سوره ٣٥ آيه ٢٨) فرموده: إِنَّما يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبادِهِ الْعُلَماءُ يعنى جز اين نيست كه از بندگان (گوناگون) خدا تنها علماء و دانايان ميترسند (زيرا ايشان خداى تعالى را بعظمت و بزرگى ميشناسند، و هر كه معرفت و شناسائيش در باره خداى عزّ و جلّ بيشتر است خوف و ترسش افزونتر خواهد بود) و آسيب و زيان علماء و دانشمندان (كه مايه فساد و تباهى ايشان شود) هشت چيز است: (يكم) طمع و آز داشتن، و (دوّم) بخل و زفتى، و (سوّم) رئاء و خودنمائى، و (چهارم) عصبيّت و نپذيرفتن حقّ و راستى و درستى را از روى هوا و خواهش نفس،